غزل شمارهٔ ۱۴۷۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حالتی مستی و سرخوشی سخن می‌گوید که در آن گیجی و سرگردانی خود را حس می‌کند. او نمی‌داند که در کجا قرار دارد یا چه اتفاقی در حال رخ دادن است. به نظر می‌رسد که دوستانش از او خبر دارند و به بیرون رفته‌اند، اما او به دلیل حال و روزش نمی‌تواند پیوسته به آن‌ها بپیوندد. شاعر اشاره می‌کند که آوازه و خبر دوستانش مثل مشک در دنیا پیچیده شده و او هیچ درکی از آن ندارد. همچنین، هنگامی که روی محبوبش را می‌بیند، حس تازگی و شادابی برایش عجیب و متفاوت می‌شود و او خود را در وضعیت عجیبی می‌یابد. در نهایت، به یک داستان از لقمان اشاره می‌کند که نشان دهنده ناپایداری زندگی و وجود مشکلات است.
مخمورم پرخواره اندازه نمی‌دانمجز شیوه آن غمزه غمازه نمی‌دانم
هوش مصنوعی: من در حال و هوای خوشی و شادابی هستم و نمی‌دانم چه اندازهای از این حال را دارم. تنها چیزی که میشناسم، شیوهای است که با نگاه جالب و نغز خود به من مینگرد.
یاران به خبر بودند دروازه برون رفتندمن بی‌ره و سرمستم دروازه نمی‌دانم
هوش مصنوعی: دوستان از موضوعی آگاه بودند و به بیرون رفتند، اما من که بدون راه و سرمست هستم، از دروازه خبر ندارم و نمی‌دانم کجا باید بروم.
آوازه آن یاران چون مشک جهان پر شدز آواز بشد عقلم آوازه نمی‌دانم
هوش مصنوعی: نام و آوازه آن دوستان مانند بویی خوش در جهان پخش شد. اما عقل من از این آواز هیچ نمیفهمد.
تا روی تو را دیدم من همچو گل تازهگشتم خرف و کهنه ار تازه نمی‌دانم
هوش مصنوعی: وقتی که چهرهی تو را دیدم، مثل گلی تازه و شاداب شدم، ولی اگر کسی تازه نباشد، نمی‌دانم که چطور می‌شود.
گویند که لقمان را یک کازه تنگی بدزین کوزه میی خوردم کان کازه نمی‌دانم
هوش مصنوعی: گویند لقمان در حال نوشیدن می از یک کوزه تنگی بود و گفت که نمی‌داند این کوزه چیست.