غزل شمارهٔ ۱۵۱۹
هوش مصنوعی: این شعر به بیان حالتی از خودآگاهی و انزوا می‌پردازد. شاعر از درون خویش فاصله می‌گیرد و به نوعی دشنه‌ای به قلب خود می‌زند تا از "خود" و دیگران جدا شود. او احساس می‌کند که دیگر نمی‌تواند دردی را که در دل دارد توصیف کند و در مسیرهای مختلفی به جستجوی خود می‌پردازد. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که وجود او مانند میهمانی است که به اشکال گوناگون می‌آید و می‌رود و او در این میان، تنها خانه‌بان است که انتظار می‌کشد. این احساس سردرگمی و جستجوی هویت در شعر به وضوح مشهود است.
بیا کامروز بیرون از جهانمبیا کامروز من از خود نهانم
هوش مصنوعی: به امروز از دنیای خود بیرون بیا و بگذار که از خودم پنهان شوم.
گرفتم دشنه‌ای وز خود بریدمنه آنِ خود نه آنِ دیگرانم
هوش مصنوعی: من دشنه‌ای برداشتم و خود را از آن بریدیم، نه متعلق به خودم است و نه متعلق به دیگران.
غلط کردم نبریدم من از خودکه این تدبیر بی‌من کرد جانم
هوش مصنوعی: من اشتباه کردم که از خودم جدا نشدم، چرا که این تدبیر به بدون من جانم را تحت تأثیر قرار داد.
ندانم کآتشِ دل بر چه سان استکه دیگر شکل می‌سوزد زبانم
هوش مصنوعی: نمیدانم آتش درون قلبم چگونه است که زبانم دیگر نمی‌تواند بگوید.
به صد صورت بدیدم خویشتن رابه هر صورت همی‌گفتم من آنم
هوش مصنوعی: به هزار چهره خودم را دیدم و در هر چهره میگفتم که من همان هستم.
همی‌گفتم مرا صد صورت آمدو یا صورت نی‌ام من بی‌نشانم
هوش مصنوعی: من در دل میگفتم که اگر صد شکل و صورت داشته باشم، در واقع هیچکدام از آنها برای من اهمیت ندارد، زیرا من بینام و نشان هستم.
که صورت‌های دل چون میهمانندکه می‌آیند و من چون خانه بانم
هوش مصنوعی: دل مثل میهمانانی است که به خانه می‌آیند و من شبیه خانهداری هستم که آنها را پذیرایی می‌کند.