غزل شمارهٔ ۱۵۸۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان وفاداری و استقلال خود در عشق می‌پردازد. او به عشق خود جان می‌بخشد و با تأکید بر این که احساساتش بر اثر بی‌وفایی دگرگون نمی‌شود، به طور کنایه‌آمیز از روستایی بودن یا به کسی وابسته بودن دوری می‌کند. وی خود را به عنوان کوهی استوار و آهنین معرفی می‌کند که در برابر چالش‌ها تسلیم نخواهد شد. شاعر همچنین به تمایز خود از دیگران اشاره کرده و می‌گوید که حتی در مواجهه با مشکلات و جدایی‌ها، احساس غرق شدن در عشق را دارد و اهمیتی به ظاهر یا خودنمایی نمی‌دهد. در نهایت، او در جستجوی ظهور عشق واقعی است که خود را به وضوح نشان دهد.
عشوه دادستی که من در بی‌وفایی نیستمبس کن آخر بس کن آخر روستایی نیستم
هوش مصنوعی: تو با ناز و کرشمهای به من توجه میکنی، اما من نمیخواهم تو را فریب بدهم یا بیوفا باشم. پس خواهش میکنم دیگر ادامه نده، من به آن روستایی که تو فکر میکنی تعلق ندارم.
چون جدا کردی به خنجر عاشقان را بند بندچون مرا گویی که دربند جدایی نیستم
هوش مصنوعی: وقتی که با تیغ جدایی عاشقها را از هم جدا کردی، من هم به تو میگویم که به هیچ عنوان در بند جدایی نیستم.
من یکی کوهم ز آهن در میان عاشقانمن ز هر بادی نگردم من هوایی نیستم
هوش مصنوعی: من مانند کوهی از آهن هستم و در جمع عاشقان قرار دارم. با هر بادی نمیلرزم و تحت تأثیر شرایط قرار نمیگیرم؛ من بیهوا و ثابتقدم هستم.
من چو آب و روغنم هرگز نیامیزم به کسزانک من جان غریبم این سرایی نیستم
هوش مصنوعی: من به مانند آب و روغن هستم که هرگز با کسی مخلوط نمیشوم، زیرا من روحی بیگانهام و اینجا خانه من نیست.
ای در اندیشه فرورفته که آوه چون کنمخود بگو من کدخدایم من خدایی نیستم
هوش مصنوعی: ای کسی که در فکر و خیال به سر میبری، بگو چگونه میتوانم به تو کمک کنم. من فقط یک انسان عادی هستم و نه کسی که قدرتی فراسوی انسانها داشته باشد.
من نگویم چون کنم دریا مرا تا چون بردغرقه‌ام در بحر و دربند سقایی نیستم
هوش مصنوعی: من نمیدانم چگونه میتوانم با دریا کنار بیایم، زیرا وقتی به درون آن میروم، غرق میشوم و هیچ کس نیست که مرا نجات دهد.
در غم آنم که او خود را نماید بی‌حجابهیچ اندربند خویش و خودنمایی نیستم
هوش مصنوعی: من در اندوه این هستم که او بدون هیچ پوششی خود را نشان دهد و هیچ گونه قیدی در خود نداشته باشد، اما من خودم را از نمایاندن دور نگه داشتهام.