غزل شمارهٔ ۱۵۹۹
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت‌ها از حال و وضعیت خود سخن می‌گوید. او به توصیف صبح و عشق می‌پردازد و خود را مانند سایه‌ای می‌بیند که دور نور آفتاب در حرکت است. شاعر در زیست خود یادآور می‌شود که گاهی در حالت سجود است و گاهی ایستاده. او خود را در میان اثبات حقیقت می‌بیند و به تضادهایی که در وجودش حس می‌کند اشاره می‌کند. عشق و عقل را در تضاد با هم معرفی می‌کند و بیان می‌کند که عشق فراتر از اندیشه است. او احساس غریبی و بی‌قراری دارد و از وضعیت خود در این دنیا ابراز نارضایتی می‌کند. به طور کلی این اشعار به عواطف عمیق و پیچیدگی‌های وجود انسانی اشاره دارند.
چون بدیدم صبح رویت در زمان برخیستمگرم در کار آمدم موقوف مطرب نیستم
هوش مصنوعی: وقتی صبح چهرهات را دیدم، در آن لحظه احساس شگفتی کردم و درگیر کار شدم. دیگر نمیتوانم خود را مشغول آواز و موسیقی نگهدارم.
همچو سایه در طوافم گرد نور آفتابگه سجودش می کنم گاهی به سر می ایستم
هوش مصنوعی: من مانند سایه‌ای، در اطراف نور آفتاب میچرخم. گاهی سر به زمین میگذارم و گاهی به احترامش میایستم.
گه درازم گاه کوته همچو سایه پیش نورجمله فرعونم چو هستم چون نیم موسیستم
هوش مصنوعی: گاهی به بلندای سایه، گاهی به کوتاهی آن، گویی من فرعون هستم، اما در واقع چون موسی هستم که نسبت به نور آگاهی دارم.
من میان اصبعین حکم حقم چون قلمدر کف موسی عصا گاهی و گه افعیستم
هوش مصنوعی: من در میانه دو انگوشت، به حکم حق عمل میکنم؛ گاهی شبیه عصای موسی و گاهی همانند افعی هستم.
عشق را اندیشه نبود زانک اندیشه عصاستعقل را باشد عصا یعنی که من اعمیستم
هوش مصنوعی: عشق نیازی به فکر و اندیشه ندارد، زیرا اندیشه در واقع به عقل وابسته است. بنابراین، من در این زمینه کور و نابینا هستم.
روح موقوف اشارت می بنالد هر دمیبر سر ره منتظر موقوف یک آریستم
هوش مصنوعی: روح هر لحظه در حالی که منتظر نشانهای است، شکایت می‌کند و می‌گوید که من در حال انتظار یک "آری" هستم.
چون از این جا نیستم این جا غریبم من غریبچون در این جا بی‌قرارم آخر از جاییستم
هوش مصنوعی: وقتی از اینجا رفتهام، احساس تنهایی میکنم. به دلیل اینکه در این مکان بیتاب و ناآشنا هستم، در واقع نشاندهنده این است که ریشهام در جایی دیگر است.