غزل شمارهٔ ۱۶۰۱
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسی عمیق و تجربه‌ای معنوی می‌پردازد که در آن فرد از مرزهای مادی و فنا عبور کرده و به تجربه‌ای پایدار و بقا دست می‌یابد. شاعر از آفرینش و نشانه‌های وجودی صحبت می‌کند و به ورود یار یا عشق اشاره می‌کند که باعث رهبر شدن او به سمت حقیقت و معنا می‌شود. در پایان، بر اهمیت خلقت و وجود انسان تاکید می‌شود و بر این نکته که در این سفر روحی، نمی‌توان به چیزهای کم بها داد، بلکه باید با شکر و سپاس، بر سرنوشت خود فخر کرد.
بار دیگر از دل و از عقل و جان برخاستیمیار آمد در میان ما از میان برخاستیم
هوش مصنوعی: مجدد از عمق وجود و فکر و روح خود بلند شدیم، دوست ما به میان ما آمد و ما از میان خود بیرون آمدیم.
از فنا رو تافتیم و در بقا دربافتیمبی‌نشان را یافتیم و از نشان برخاستیم
هوش مصنوعی: ما از زوال و نابودی فاصله گرفتیم و به بقاء و ماندگاری راه پیدا کردیم. به حقیقتی بینشان دست یافتیم و از نشانهها و ظواهر دنیایی فارغ شدیم.
گرد از دریا برآوردیم و دود از نه فلکاز زمان و از زمین و آسمان برخاستیم
هوش مصنوعی: ما از دریا گرد و غبار برپا کردیم و از نه آسمان و از زمان و زمین و آسمان، دود و بخار به هوا بلند شدیم.
هین که مستان آمدند و راه را خالی کنیدنی غلط گفتم ز راه و راهبان برخاستیم
هوش مصنوعی: بشتابید که جمعی سرمست و شاداب از راه رسیدهاند، پس باید راه را برای آنها باز کنید. من اشتباه کردم که گفتم از راه و راهنماها جدا شدهایم.
آتش جان سر برآورد از زمین کالبدخاست افغان از دل و ما چون فغان برخاستیم
هوش مصنوعی: آتش جان از زمین ظاهر شد و کالبد انسانی برخواست و ما از دل خود فریاد برداشتیم.
کم سخن گوییم وگر گوییم کم کس پی بردباده افزون کن که ما با کم زنان برخاستیم
هوش مصنوعی: بیایید کم صحبت کنیم و اگر هم صحبت کردیم، خیلیها متوجه نشوند. بیایید باده بیشتری بنوشیم چون ما با افرادی که کمحرفاند، در جمع هستیم.
هستی است آن زنان و کار مردان نیستی استشکر کاندر نیستی ما پهلوان برخاستیم
هوش مصنوعی: وجود و حیات به زنان وابسته است و کارها و فعالیتهای مردان در واقع به نوعی بیمفهوم و غیرمستحکم به نظر میرسد. چرا که در میان بیوجودی و عدم، ما پهلوانان و قهرمانان را سرپا کردهایم.