غزل شمارهٔ ۱۶۱۵ - مولانا

من اگر دست زنانم نه من از دستِ زنانمنه از اینم نه از آنم من از آن شهر کلانم

نه پی زمر و قمارم نه پی خمر و عقارمنه خمیرم نه خمارم نه چنینم نه چنانم

من اگر مست و خرابم نه چو تو مست شرابمنه ز خاکم نه ز آبم نه از این اهل زمانم

خرد پوره آدم چه خبر دارد از این دمکه من از جمله عالم به دو صد پرده نهانم

مشنو این سخن از من، وَ نه زین خاطر روشنکه از این ظاهر و باطن نه پذیرم نه ستانم

رخ تو گرچه که خوب است قفس جان تو چوب استبرم از من که بسوزی که زبانه‌ست زبانم

نه ز بویم نه ز رنگم نه ز نامم نه ز ننگمحذر از تیر خدنگم که خدایی است کمانم

نه می خام ستانم نه ز کس وام ستانمنه دم و دام ستانم هله ای بخت جوانم

چو گلستان جنانم طربستان جهانمبه روان همه مردان که روان است روانم

شکرستان خیالت بر من گلشکر آردبه گلستان حقایق گل صدبرگ فشانم

چو درآیم به گلستان گل افشان وصالتز سر پا بنشانم که ز داغت به نشانم

عجب ای عشق چه جفتی چه غریبی چه شگفتیچو دهانم بگرفتی به درون رفت بیانم

چو به تبریز رسد جان سوی شمس الحق و دینمهمه اسرار سخن را به نهایت برسانم