غزل شمارهٔ ۱۶۲۵ - مولانا

دو هزار عهد کردم که سر جنون نخارمز تو درشکست عهدم ز تو باد شد قرارم

ز ره زیاده‌جویی به طریق خیره‌روییبروم که کدخدایم غله بدروم بکارم

همه حل و عقد عالم چو به دست غیب آمدمن بوالفضول معجب تو بگو که بر چه کارم

چو قضا به سخره خواهد که ز سبلتی بخنددسگ لنگ را بگوید که برس بدان شکارم

چو بر اوش رحم آید خبرش کند که بنشینبهل اختیار خود را تو به پیش اختیارم

اگرت شکار باید ز منت شکار خوشترهمه صیدهای جان را به نثار بر تو بارم

نه ز دام من ملالی نه ز جام من وبالینه نظیر من جمالی چه غریب و ندره یارم

خمش ار دگر بگویم ز مقالت خوش اوبپرد کبوتر دل سوی اولین مطارم

تبریز و شمس دین شد سبب فروغ اختررخ شمس از او منور به فراز سبز طارم