غزل شمارهٔ ۱۶۳۵
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به توصیف حالاتی ناشی از عشق و شوق می‌پردازد. او هر لحظه از دلش به پیک خیالی محبوبش می‌رسد و احساس می‌کند که نوری از زیبایی و جذابیت معشوق بر او تابیده است. او به بوی خوشی که به نظر می‌رسد از بهشت می‌آید و یا نسیمی از روز وصال محبوبش اشاره می‌کند. شاعر همچنین به تأثیر عشق در ذهنش و احساسی شبیه به سرمستی اشاره می‌کند، گویی که از جامی حلال نوشیده است. در نهایت، او از کمک‌هایی که از عالم غیب به سمتش می‌آید و لذت حالش سخن می‌گوید.
دم به دم از ره دل پیک خیالش رسدمتابشی نو به نو از حسن و جمالش رسدم
هوش مصنوعی: هر لحظه از طرف دل، پیامی از خیال او به من می‌رسد و هر بار خبری تازه از زیباییهای او به من منتقل میشود.
یا رب این بوی طرب از طرف فردوس استیا نسیمی است که از روز وصالش رسدم
هوش مصنوعی: پروردگارا، آیا این بوی شادی که مشامم را پر کرده، از بهشت است یا نسیمی است که از روز وصالش به من رسیده است؟
این ز عشق است که مغزم ز طرب خیره شده‌ستیا که جامی است که از خمر حلالش رسدم
هوش مصنوعی: مغز من از شادی و عشق به شدت مشغول و گیج شده است، یا شاید به خاطر نوشیدنی حلالی است که از آن لذت میبرم.
یا چو بازی است که از عشق همی‌پراندیا کبوتربچگان از پر و بالش رسدم
هوش مصنوعی: یا مثل بازی است که از عشق دور میشود، یا همچون کبوترانی که از بال و پرشان رها میشوند.
سرکشان از طرف غیب به من می آیندوین مددها همه از لذت حالش رسدم
هوش مصنوعی: افرادی که ستمگرند از جانب غیب به سمت من میآیند و تمامی این کمکها به خاطر لذتی است که از حال او به من می‌رسد.