غزل شمارهٔ ۱۷۵۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره longing و عشق عمیق به محبوب است. شاعر از معشوق می‌خواهد او را سیراب کند و خوابش را بگیرد، تا دائماً در حالت نماز و دعا باشد. او به خیال محبوب خود وابسته است و آن را مظهر عشق می‌داند. شاعر ابراز می‌کند که نمی‌تواند فراق محبوب را تحمل کند و از این وضعیت به شدت رنج می‌برد. همچنین، او در پی رحمت و سلطنت محبوب است تا از این درد فارغ شود. در نهایت، شاعر به جستجوی کلمات و معانی می‌پردازد و بیان می‌کند که نمی‌تواند به درستی احساسات خود را بازگو کند و به دنبال حقیقت و وجود عشق است.
تشنهٔ خویش کن مده آبمعاشق خویش کن ببر خوابم
هوش مصنوعی: نگذار که به خواستهام برسم و از عشق تو سیراب شوم، بلکه مرا در حالتی عاشقانه و خوابآلود نگهدار.
تا شب و روز در نماز آیمای خیال خوش تو محرابم
هوش مصنوعی: به امید تو همیشه در حال عبادت و نماز هستم، ای آرزوی زیبای من که مثل یک مکان مقدس برایم هستی.
گر خیال تو در فنا یابمدر زمان سوی مرگ بشتابم
هوش مصنوعی: اگر خیال تو را در نابودی پیدا کنم، به سوی مرگ با شتاب خواهم رفت.
بر امید خیال گوهر توجاذب هر مسی چو قلابم
هوش مصنوعی: من به خاطر امید و خیال تو، مانند قلابی هستم که هر چیز ناپایدار و بیارزش را به خود جذب می‌کند.
بر امید مسبب‌الاسبابرهزن کاروان اسبابم
هوش مصنوعی: من به امید کسی که همه چیز را تدبیر می‌کند، در مسیر زندگیام دچار مشکلات و ناملایمات هستم.
رحمتی آر و پادشاهی کنکاین فراق تو بر نمی‌تابم
هوش مصنوعی: با رحمت خود به من محبت کن و مرا صاحب مقام و ارزش قرار ده، زیرا که این جدایی تو را نمیتوانم تحمل کنم.
زان همی‌گردم و همی‌نالمکه بر آب حیات دولابم
هوش مصنوعی: به دلیل غفلت و بیتوجهی به زندگی واقعی، در تلاش و زحمت هستم و از این وضعیت دلناله میکنم.
زان چو روزن گشاده‌ام دل و چشمکه توی آفتاب و مهتابم
هوش مصنوعی: از وقتی که در دل و دیدهام را به روی تو باز کردهام، تو برای من مانند خورشید و ماه میدرخشی.
آن زمانی که نام تو شنوممست گردند نام و القابم
هوش مصنوعی: هرگاه نام تو را میشنوم، حالم به قدری دگرگون میشود که انگار مست شدهام و نام و القابم از یاد میرود.
آن زمانی که آتش تو رسدبجهد این دل چو سیمابم
هوش مصنوعی: وقتی که آتش عشق تو به من برسد، این دل من مانند سیمابی مضطرب و بیقرار خواهد شد.
بس کن از گفت کز غبار سخنخود سخن‌بخش را نمی‌یابم
هوش مصنوعی: دیگر صحبت نکن، چون در میان حرفهایم نمیتوانم به سخنان زیبا و مفهومی دست پیدا کنم.