غزل شمارهٔ ۱۷۵۳
هوش مصنوعی: این شعر به بیان longing و آرزوی گوینده برای رسیدن به حالتی خاص و سرشار از خوشی و روشنایی اشاره دارد. او می‌خواهد به مانند خورشید، زندگی را پر از نور و شادی کند. به دنبال این است که از قید و بندهای دنیوی رها شود و در کنار دیگران به شادی بپردازد. همچنین، عشق و محبت را در باغ جان خود می‌بیند و می‌خواهد که به باغبان آن تبدیل شود. گوینده به تمایز بین زندگی روزمره و حقیقت نهایی اشاره می‌کند و به طور کلی تلاش می‌کند تا از محدودیت‌ها رها شود و روحش را آزاد کند.
آمدم باز تا چنان گردمکه چو خورشید جمله جان گردم
هوش مصنوعی: به اینجا برگشتم تا دوباره حالت و نور خورشید را به خود بگیرم و همچون آن، جان همه را روشن کنم.
سر خُم رَحیق بگشایمسردهٔ بزم سرخوشان گردم
هوش مصنوعی: من در اولین لحظهای که سر جام شراب را باز میکنم، به دنیای شاد و خوشحالکنندهای وارد میشوم.
عشرت اکنون عَلَم به صحرا زدمن چو فکرت چرا نهان گردم
هوش مصنوعی: عیش و خوشی اکنون در بیابان برپا شده است، پس چرا من که اندیشهام، پنهان بمانم؟
باغ خلدست جان من تا منقرةالعین باغبان گردم
هوش مصنوعی: باغ بهشت جان من است و من میخواهم کسی باشم که به این باغ رسیدگی و chăm sóc کند.
برنگردم به گرد خود چون قطبگرد قطبان چو آسمان گردم
هوش مصنوعی: من به دور خود نخواهم چرخید مانند قطب که به دور قطبهای دیگر میچرخد، بلکه باید همچون آسمان گسترده شوم.
چون شبم روز گشت ای سلطانفارغ از بام و پاسبان گردم
هوش مصنوعی: وقتی شب من به پایان میرسد و روز فرا میرسد، ای پادشاه، دیگر نگران بام و نگهبانان نخواهم بود.
کان زرم نیم زر محدودکه پی سنگ امتحان گردم
هوش مصنوعی: من به اندازه نیمی از طلا ارزش دارم که با سنگ امتحان کنم.
تن زن از هی‌هی شبانانهپادشاهم چرا شبان گردم
هوش مصنوعی: چرا باید شبان شوم وقتی که من پادشاهی هستم که از زیباییهای شب الهام میگیرم و زیباییهای وجودم از این شبانگی فراتر است؟