غزل شمارهٔ ۱۷۸۱
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر yearning و آرزوی فرد برای نزدیکی به یک منبع نور و هدایت است. شاعر از معجزه و زیبایی‌های یک مقام یا شخصیت بزرگ سخن می‌گوید و درخواست می‌کند که از نور و انوار آن شخصیت بهره‌مند شوند. او به این نکته اشاره می‌کند که کسی که به این شخصیت نزدیک شود، از دشواری‌ها دور خواهد بود و در عوض به آرامش و خوشبختی خواهد رسید. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که تنها نسیم محبت و نزدیکی به آن مقام می‌تواند دل‌هایمان را آرام کند و ما را به سعادت برساند.
قد رجعنا قد رجعنا جائیا من طورکمانظرونا انظرونا نقتبس من نورکم
هوش مصنوعی: ما بازگشتهایم، ما بازگشتهایم! از کوه شما میآییم. ما را بنگرید، ما را بنگرید! تا از نور شما بهره‌مند شویم.
کل من یرجو وجودا یغتنم من جودکمکل من ارداه عسر نال من میسورکم
هوش مصنوعی: هر کسی که به خوبی و نعمت شما امیدوار باشد، از بخشش شما بهره‌مند خواهد شد و هر کسی که بخواهد در سختی بماند، از آسانی و راحتی شما محروم خواهد ماند.
لیس یشقی بالرزایا من یکن محفوظکملا یبالی بالبرایا خاضعی منصورکم
هوش مصنوعی: کسی که در برابر مشکلات و سختیها ایستادگی می‌کند و از حمایتهای الهی بهره‌مند است، به هیچ چیز دیگر اهمیت نمیدهد و در برابر ناملایمات تسلیم نمیشود.
حارت ابصار البرایا فی بدیهیاتکممن یلاقی من یسوق الخیل فی مستورکم
هوش مصنوعی: نگاههای مردم در برخورد با حقایق ساده شما حیرتانگیز است، کسی که در دنیای شما با اسبها سر و کار دارد، چه افرادی را ملاقات می‌کند؟
لیس یهدی قلبنا الا نسیم منکملیس یجلی طرفنا الا بقربی دورکم
هوش مصنوعی: تنها نسیم محبت شماست که دلهای ما را راهنمایی می‌کند و هیچ چیزی جز نزدیکی شما نمیتواند چشمان ما را روشنی بخشد.