غزل شمارهٔ ۱۸۰۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از غم و اندوه ناشی از جدایی و دوری از محبوبش سخن می‌گوید. او از صدای دلنواز محبوبش و احساس گمگشتگی در زندگی‌اش می‌گوید. هر چند در سفر و در طبیعت احساس شادی می‌کند، اما این شادی هیچ‌گاه تکمیل نیست و همیشه در جستجوی دیدار محبوب خود است. او ناراحتی و longing (آرزو) خود را از دوری فاح می‌کند و از اینکه چگونه در باغ زندگی‌اش سوخته و یاد گرفته که هنوز باید امیدوار باشد. در واقع، شاعر بین شادی‌های موقت و درد ناشی از جدایی رنج می‌برد و تحت تأثیر عشق به محبوبش قرار دارد.
ای بس که از آواز دش وامانده‌ام زین راه منوی بس که از آواز قش گم کرده‌ام خرگاه من
هوش مصنوعی: من بارها به خاطر صدای دشت و بیابان از مسیر خود منحرف شدهام و همچنین به خاطر صدای قشلاق و آوازهای آن، محل زندگیم را گم کرده‌ام.
کی وارهانی زین قشم کی وارهانی زین دشمتا دررسم در دولتت در ماه و خرمنگاه من
هوش مصنوعی: چه زمانی از این قشم و دشمنیها رهایی مییابی؟ تا زمانی که در بزم و خرمنگاه من، در زندگی و خوشیهایت با من هستی.
هر چند شادم در سفر در دشت و در کوه و کمردر عشقت ای خورشیدفر در گاه و در بی‌گاه من
هوش مصنوعی: با وجود اینکه در سفر و در دشت و کوه و در میان تپهها شادی دارم، عشق تو، ای خورشید عزیز، در هر زمان و مکان همراه من است.
لیکن گشاد راه کو دیدار و داد شاه کوخاصه مرا که سوختم در آرزوی شاه من
هوش مصنوعی: اما راهی که به دیدار و محبت شاه میرسد برای من باز نیست، چرا که من در آرزوی او سوختهام.
تا کی خبرهای شما واجویم از باد صباتا کی خیال ماهتان جویم در آب چاه من
هوش مصنوعی: چقدر دیگر باید منتظر اخبار شما باشم؟ تا کی باید در انتظار زیبایی چهرهتان باشم که مانند تصویر ماه در آب چاه است؟
چون باغ صد ره سوختم باز از بهار آموختمدر هر دو حالت والهم در صنعت الله من
هوش مصنوعی: هر چند بار که در باغ به آتش درآمدم، اما دوباره از بهار یاد گرفتم که در هر دو وضعیت، الهامم از هنر خداوند است.