غزل شمارهٔ ۱۸۱۲
هوش مصنوعی: این متن شعری است که در آن شاعر به ستایش یک شخصیت معنوی به نام "شمس دین" می‌پردازد. او شمس دین را به عنوان نور و روشنایی در زندگی خود معرفی می‌کند و از او به عنوان مخلوقی بزرگ و با مقامی عالی یاد می‌کندو از زیبایی‌ها و ویژگی‌های خاص او سخن می‌گوید. شاعر به احساس عشق و ارادت خود به شمس دین اشاره می‌کند و او را منبع آرامش و روشنایی برای دل‌های انسان‌ها می‌داند. در نهایت، او به‌طور کلی به مقام بلند شمس دین تأکید می‌کند و از او می‌خواهد که دل‌ها را به سمت کمال و جلال هدایت کند.
ای نور افلاک و زمین چشم و چراغ غیب بینای تو چنین و صد چنین مخدوم جانم شمس دین
هوش مصنوعی: ای روشنایی آسمانها و زمین، تو شمع و روشنی بیناییهای پنهان هستی. ای آن که اینگونه و بسیار بیشتر از این، خدمتگزار جانم، شمس دین.
تا غمزه‌ات خون ریز شد وان زلف عنبربیز شدجان بنده تبریز شد مخدوم جانم شمس دین
هوش مصنوعی: وقتی نگاه زیبای تو دردمندانه میافتد و موی خوشبو و جذابت همگان را مجذوب می‌کند، جان من در تب و تاب عشق تو به تپش میافتد. ای آقایی که روح من به وجود تو وابسته است!
خورشید جان همچون شفق در مکتب تو نوسبقای بنده‌ات خاصان حق مخدوم جانم شمس دین
هوش مصنوعی: خورشید وجود من مانند سپیدهدم در آموزشگاه تو در حال درخشش است. ای بندهی خاص خدا، محبوب جان من، ای شمس دین.
ای بحر اقبال و شرف صد ماه و شاهت در کنفبرداشتم پیش تو کف مخدوم جانم شمس دین
هوش مصنوعی: ای اقبال و شرف تو مانند دریای وسیع هستی، من دستم را در سایهی تو که مظهر عظمت و نور هستی، بلند کردهام. تو را به عنوان سرور جانم میپرستم.
ای هم ملوک و هم ملک در پیشت ای نور فلکاز همدگر مسکینترک مخدوم جانم شمس دین
هوش مصنوعی: ای پادشاهان و فرمانروایان، در حضور تو ای نور آسمان، از یکدیگر نیازمندترند. تو ای شمس دین، مخلص جانم و محبوب منی.
مطلوب جمله جان‌ها جان را سوی اجلال‌هاتو داده پر و بال‌ها مخدوم جانم شمس دین
هوش مصنوعی: همه جان‌ها به سمت عظمتها و بلندیها که تو به آنها بال و پر دادهای، جذب میشوند. ای آقای جانم، شمسالدین!
دل را ز تو حالی دگر در سلطنت قالی دگرتا پرد از بالی دگر مخدوم جانم شمس دین
هوش مصنوعی: دل از تو حال و هوایی جدید یافته است و در دنیای دیگری به سر میبرد. در این دنیا، احساسات و افکارم همچون فرشی دلپذیر و زیباست که از راهی دیگر مانند پرواز از بالهای تازهای تازه میگشاید. ای محبوب جانم، شمس دین!