غزل شمارهٔ ۱۸۷۳
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به جستجوی محبوبی می‌پردازد که در چشم‌هایش زیبایی خاصی نهفته است. دل انسان در برابر جمال او نتوانسته خود را کنترل کند و هر لحظه به وجد می‌آید. عشق او روح را سبک‌بار می‌کند و دل همچون یک کودک، همواره در جستجوی محبت و زیبایی اوست. شاعر به خوبی احساس عشق و شور و شوقی را که از این جستجو ناشی می‌شود، توصیف می‌کند.
دانی که کجا جویی ما را به گه جستندر گردش چشم او آن نرگس آبستن
هوش مصنوعی: میدانستی که برای یافتن ما باید در کجای زندگیت جستجو کنی؟ آنجا که در دایرهی نگاه اوست، مثل گل نرگس که در انتظار به دنیا آمدن است.
در دل چو خیال او تابد ز جمال اودل بند بدراند او را نتوان بستن
هوش مصنوعی: وقتی که یاد او در دل بیفتد و زیباییاش در ذهن روشن شود، دل را نمیتوان به آسانی از محبت او دور کرد.
طفل دل پرسودا آغاز کند غوغاپستان کریم او آغاز کند جستن
هوش مصنوعی: دل کوچک و بیخبر از دنیا، شور و هیاهو را آغاز می‌کند و شیر مادری مهربان، او را به جستوجو و تلاش وا میدارد.
دل ز آتش عشق او آموخت سبک روحیاز سینه بپریدن هر ساعت برجستن
هوش مصنوعی: دل از شعلههای عشق او آموخته که چگونه روحش را سبک و آزاد کند و هر لحظه از عمق وجودش بلند شود و به پرواز درآید.