غزل شمارهٔ ۱۹۲۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دوست خود می‌خواهد که از قهر و ناراحتی پرهیز کند و به درمان دردهایشان بپردازد. او درخواست می‌کند که دوستش هرگز از آنها جدا نشود و کمک کند تا از غم و بلا رهایی یابند. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که افکار منفی مانند دزد به دل او حمله کرده‌اند و از دوست می‌خواهد که با شادی و محبت آن را از بین ببرد و وفاداری را در دنیای ناپایدار برقرار کند.
ای دوست عتاب را رها کنتدبیر دوای درد ما کن
هوش مصنوعی: دوست عزیز، بحث و جدل را کنار بگذار و با تدبیر و برنامهریزی به ما کمک کن تا به دردهایمان پایان دهیم.
ای دوست جدا مشو تو از ماما را ز بلا و غم جدا کن
هوش مصنوعی: ای دوست، از ما جدا نشو. ما را از مشکلات و نا幸福هایی که داریم، دور کن.
اندیشه چو دزد در دل افتادمستم کن و دزد را فنا کن
هوش مصنوعی: وقتی که افکار بیاجازه وارد دل من میشوند، مرا سرمست کن و آن افکار ناپسند را از بین ببر.
شادی ز میان غم برانگیزدر عالم بی‌وفا وفا کن
هوش مصنوعی: در دنیای بیثبات و بی‌وفا، تلاش کن تا شادی را از دل غم به وجود بیاوری.