غزل شمارهٔ ۲۰۳۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به یک معشوق خطاب می‌کند و از او می‌خواهد که به حال او توجه کند. شاعر به درد و رنجی که از دوری معشوق متحمل می‌شود اشاره می‌کند و از او می‌خواهد تا کمکی کند و این آلام را تسکین دهد. او همچنین به خوشی و امیدی که در عشق معشوق وجود دارد اشاره می‌کند و این نکته را می‌گوید که بدون معشوق، هیچ کس خوش نیست. شاعر احساس ناامیدی و پریشانی خود را از کمبود محبت دیگران بیان می‌کند و درخواست می‌کند که دستان رحمت خود را به سوی او دراز کند تا شاید از حالت رنج و گرسنگی عاطفی نجات یابد. شعر به وضوح هسته‌ی عواطف عاشقانه، نیاز به محبت و دلسوزی را به تصویر می‌کشد.
گفتی مرا که چونی در روی ما نظر کنگفتی خوشی تو بی‌ما زین طعنه‌ها گذر کن
هوش مصنوعی: تو گفتی که حال من چطور است، به چهره ما نگاه کن. و اشاره کردی که خوشی من بدون وجود شما به این طعنه‌ها اهمیتی ندارد.
گفتی مرا به خنده خوش باد روزگارتکس بی‌تو خوش نباشد رو قصه دگر کن
هوش مصنوعی: گفتی که روزگارت خوش باشد و من هم به خاطر تو خوشحال میشوم. اما از آنجا که کسی جز تو برایم خوشحالی نمیآورد، بهتر است داستان دیگری سراغ بگیری.
گفتی ملول گشتم از عشق چند گوییآن کس که نیست عاشق گو قصه مختصر کن
هوش مصنوعی: گفتی که از عشق خسته شدهام، چه میگویی؟ آن شخصی که عاشق نیست، میتواند داستان را کوتاه بگوید.
در آتشم در آبم چون محرمی‌نیابمکنجی روم که یا رب این تیغ را سپر کن
هوش مصنوعی: در حالتی هستم که هم دچار آتش هستم و هم در آب. در جایی پناه میبرم که خدایا، این درد و مصیبت را از من دور کن.
گستاخمان تو کردی گفتی تو روز اولحاجت بخواه از ما وز درد ما خبر کن
هوش مصنوعی: تو با اظهارات بیپروایت ما را به خود جلب کردی و گفتی در روز اول از ما خواستههایت را بخواه و از درد و مشکلات خود برای ما بگو.
گفتی شدم پریشان از مفلسی یارانبگشا دو لب جهان را پردر و پرگهر کن
هوش مصنوعی: گفتی که از بیپولی و تنگدستی ناراحت شدم، پس زبانت را باز کن و جهان را پر از زیبایی و ارزش کن.
گفتی کمر به خدمت بربند تو به حرمتبگشا دو دست رحمت بر گرد من کمر کن
هوش مصنوعی: تو گفتی که برای خدمت به من آماده باش، حالا به احترام من دستهای رحمتت را به دور من بگستر.