غزل شمارهٔ ۲۱۱۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تضاد بین ظلمت و نور اشاره می‌کند و از نوازش‌ها و زیبایی‌های نور ماه که ناشی از ملاقات اوست، سخن می‌گوید. او گوهر طاعت را از کیمیا می‌داند و به زلت‌ها و جنایات خود اشاره می‌کند. همچنین، آرزوهایش را به آسمان‌ها پیوند می‌زند و به خورشید و زیبایی‌هایش به عنوان شاهد بر حال و روزش اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به جلب توجه به معشوقش و اهمیت او برای خود می‌پردازد.
ظلمت شب پرتو ظلمات مننور مه از نور ملاقات من
هوش مصنوعی: سیاهی شب ناشی از تاریکی من است، در حالی که نور ماه به خاطر ملاقات من روشنایی میبخشد.
گوهر طاعت شد از آن کیمیازلت و انکار و جنایات من
هوش مصنوعی: بهای بندگی و اطاعت من به خاطر شکستها و نافرمانیهایم به شدت کاهش یافته است.
هست سماوات در آن آرزوتا نگرد سوی سماوات من
هوش مصنوعی: در آن آرزوهایی که داریم، آسمان‌ها وجود دارد، تا زمانی که توجهمان به آسمانهای خودمان جلب نشود.
ای رخ خورشید سوی برج منای شه جان شاهد شهمات من
هوش مصنوعی: ای چهرهات مانند خورشید، به سمت برج من بیا. ای پادشاه جانم، گواه زیبایی‌های من باش.