غزل شمارهٔ ۲۱۲۳
هوش مصنوعی: این شعر به بیان مفاهیم عشق و یقین می‌پردازد. شاعر به مخاطب می‌گوید که عشق باید تزئین شود و از بی‌تفاوتی دوری کند. او بر این نکته تأکید دارد که نباید به ظن و گمان اکتفا کرد و باید به یقین اعتماد کرد. زندگی بدون عشق و ایمنی معنا ندارد و حضور در کنار عشق باعث امنیت می‌شود. شاعر از عقل به‌عنوان پیام‌آور عشق یاد می‌کند و از ویژگی‌های خوب آن سخن می‌گوید. او همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که مشکلات و بلایا بخشی از زندگی‌اند و باید با صبر و رضایت با آن‌ها مواجه شد. در نهایت، او دعوت به آرامش و زندگی مشترک می‌کند و از فرصت‌های خوشبختی در کنار هم سخن می‌گوید.
العشق یقول لی تزینالزینه عندنا تیقن
هوش مصنوعی: عشق به من می‌گوید که برای خودت زینت و زیبایی بیافری.
لا تنظر غیرنا فتعمیلا تله عن الیقین بالظن
هوش مصنوعی: به چیزی جز ما نگاه نکن که باعث گمراهیات نشود، و نگذار که شک و تردید، تو را از یقین دور کند.
لا عیش لخایف کئیبلا تبرح عندنا فتامن
هوش مصنوعی: هیچ شادی و لذتی برای کسی که ترس و دلهره دارد وجود ندارد، پس اینجا نمان و به دور برو تا احساس امنیت کنی.
من کنت هواه کیف یهلکمن کنت مناه کیف یحزن
هوش مصنوعی: هر کس عاشق کسی باشد، چگونه ممکن است آن محبوب نابود شود؟ یا چگونه ممکن است دل عاشق از جدایی غمگین گردد؟
العقل رسولنا الیکمذاک حسن و نحن احسن
هوش مصنوعی: عقل، پیامرسان ما به سوی شماست و او زیباست و ما هم زیباتر هستیم.
اخشوشن بالبلا و ارضیفالهجر من البلاء اخشن
هوش مصنوعی: در زندگی، برخی مشکلات و سختیها وجود دارند که میتوانند انسان را آزرده خاطر کنند، ولی باید به این نکته توجه داشت که اگر به جای رویارویی با این مشکلات، راه فرار را در پیش بگیریم، ممکن است به مشکلات بزرگتری دچار شویم.
من رام الی العلی عروجاهذا سبب الیه یرکن
هوش مصنوعی: من به سوی خداوند بزرگ و عالی میروم و این حالت روحی من به این دلیل است که به آن مقصود میرسد.
یا مضطربا تعال و افلحفی مسکننا و نعم مسکن
هوش مصنوعی: ای مضطرب، بیا و در محل سکونت ما زندگی کن که چه مسکن خوبی است.