غزل شمارهٔ ۲۱۲۹
هوش مصنوعی: این شعر به نوعی به محبت و ارادت به یک رهبر (سید) اشاره دارد. در آن بیان می‌شود که ما با کمال رغبت و رضایت به او وابسته‌ایم و حاضر به خدمت‌گذاری هستیم. همچنین به عشق و نیاز به نگاه او اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که حتی در سختی‌ها به او امیدواریم و همیشه وفادار خواهیم ماند. نهایتاً، به این نکته اشاره می‌کند که هیچ گاه نمی‌گذاریم ارتباط و ارادت‌مان به او از بین برود.
نَحْنُ إِلَیٰ سَیِّدِنَا رَاجِعُونطَیِّبَةَ النَّفْسِ بِهِ طَائِعُون
ما بازگشتنی به آقایمانیم، با طیٖب نفس (رضایت خاطر، سازگاری) با خودش فرمانبرانیم
سَیِّدُنَا یُصْبِحُ یَبْتَاعُنَاأَنْفُسَنَا نَحْنُ لَهُ بَائِعُون
آقایمان صبح ما را میخَرَد، ما فروشندگانِ خودمان به اوییم
یَفْسُدُ إِنْ جَاعَ إِلَیٰ مَأْکَلٍنَحْنُ إِلَیٰ نَظْرَتِهِ جَائِعُون
اگر به یک خوراک گرسنه شود، فاسد می‌شود، ما گرسنهٔ نگاهش هستیم (در فارسی در اصطلاح میگویند: ما تشنهٔ نگاهش هستیم.)
سَوْفَ تُلَاقِیهِ بِمِیعَادِهِتَحْسَِبُ أَنَّا أَبَدًا ضَائِعُون؟
در وعدهگاهش ملاقاتش خواهی کرد، فکر میکنی که قطعا ما گرسنگان (یا گمشدگان یا تباهشدگان؟) هستیم؟