غزل شمارهٔ ۲۱۴۶
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش عشق و شکرگزاری از خداوند و نعمت‌های زندگی می‌پردازد. شاعر از شادی و خوشی در دل سخن می‌گوید و با وجود ترش‌خویی‌های دنیا، به دنبال لذت بردن از زندگی و عشق است. او به دیگران می‌گوید که باید خوشی‌ها را تجربه کنند و از گیرایی عشق بهره‌مند شوند. در کل، شعر مدار بر شکرگزاری و لذت از لحظات خوب زندگی است.
ای شکران ای شکران کان شکر دارم از اوپندپذیرنده نیم شور و شرر دارم از او
هوش مصنوعی: ای شیرین، ای شیرین! من از او نعمت و لطفی دارم که میتوانم نصیحت بپذیرم و همچنین احساس شوق و شورش را نیز از او دارم.
خانه شادی است دلم غصه ندارم چه کنمهر چه به عالم ترشی دورم و بیزارم از او
هوش مصنوعی: دل من پر از شادی است و هیچ غمی ندارم. اما هر چه به دنیا و تلخیهایش نزدیکتر میشوم، از آن دوری میجویم و بیزارم.
کی هلدم با خود کی می‌دهدم بر سر میگل دهدم در مه دی بلبل گلزارم از او
هوش مصنوعی: من با خودم به کجا میروم و بر سر چه چیزی میزنم؟ در مه دی (دی ماه) مثل بلبل در باغ گل هستم و از گل میچشم.
من خوش و تو نیم خوشی جهد بکن تا بچشیتا قدحی می‌بکشی ز آنک گرفتارم از او
هوش مصنوعی: من حال خوشی دارم و تو چندان خوش نیستی، تلاش کن تا طعم شادی را بچشی، زیرا من به خاطر این حالت گرفتار شدهام.