غزل شمارهٔ ۲۱۹۴
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساس دلتنگی و ناامیدی شاعر از وفای به وعده‌ها و کم‌توجهی محبوبش می‌پردازد. شاعر به یاد وعده‌های قبلی می‌افتد و با ناامیدی از عدم تحقق آن وعده‌ها سخن می‌گوید. او از محبوب می‌خواهد که پاسخ محبت‌های او را بدهد و از او انتظار دارد که به وعده‌ها و ارتباطی که با هم داشته‌اند وفادار بماند. در این شعر، تصاویری از زیبایی، روشنایی و عشق نیز وجود دارد که نشان‌دهنده عمق ارتباط عاطفی آنهاست. در نهایت، شاعر به جستجوی محبوب خود می‌پردازد و حسرتی عمیق از جدایی احساس می‌کند.
آن وعده که کرده‌ای مرا کواین جا منم و تو وانما کو
هوش مصنوعی: به یاد آر وعدههایی که به من دادی. اکنون من این جا هستم، اما تو کجایی؟
با جمله پلاس خوش نباشدآن عهد پلاس را وفا کو
هوش مصنوعی: با همه خوشیها و زیباییها، وفای به عهد و پیمان مهمتر از اینهاست.
لب بسته چو بوبک ربابیآن داد و گشاد و آن عطا کو
هوش مصنوعی: چرا لب بستهای و چیزی نمیگویی، در حالی که دیگران سخن میگویند و آن نعمت را از دست میدهند؟
ای وعده تو چو صبح صادقآن شمع و چراغ و آن ضیا کو
هوش مصنوعی: ای وعده تو مانند صبح روشنیبخش است، آن شعله و نور و روشنی کجاست؟
تا چند ز ناسزا و دشنامآن دلداری و آن سزا کو
هوش مصنوعی: چرا همچنان باید به ناسزا و دشنام دیگران گوش دهی و صدمه ببینی، در حالی که سزا و پاداش واقعیات در انتظار است؟
خیزید به سوی من کشیدشای طایفه یاری شما کو
هوش مصنوعی: بیدار شوید و به سمت من بیایید، ای گروه! کجا هستید که مرا یاری کنید؟
ای سنگ دلان جواب گوییدکان کان عقیق و کیمیا کو
هوش مصنوعی: ای دلهای سنگین و بیاحساس، پاسخ دهید که آن عقیق و کیمیا کجاست؟
یا سحر نمود و چشم ما بستآن ساحر و آن گره گشا کو
هوش مصنوعی: یا اینکه آن جادوگر، در سحر خود چشمان ما را بسته و ما به دنبال کسی هستیم که آن گره را بگشاید.
یا پر بگشاد و در هوا رفتای مرغ ضمیر آن هوا کو
هوش مصنوعی: ای مرغ دل، یا پرواز کن و به آسمان برو، یا بگو آن آسمان کجاست؟
والله که نرفت و رفتنی نیستماییم ز خویش رفته ما کو
هوش مصنوعی: بهخدا قسم که ما از خودمان رفتهایم و دیگر نخواهیم رفت. ما کی هستیم که بهدنبال خودمان باشیم؟
ماکو به همان طرف که انداختای در کف صنع ما چو ماکو
هوش مصنوعی: ماکو به سمت همان جایی که تو به آن پرتاب کردی، در دست ما به همان شکل و حالتی است که ماکو دارد.
هین مشک سخن بنه به جو رومی‌خواندت آب کان سقا کو
هوش مصنوعی: به جلو برو و صحبتهای خوب و شیرین را بیان کن، چون صدای آب زلال تو را به سمت سقا و نوشیدن میخواند.