غزل شمارهٔ ۲۲۳۶
هوش مصنوعی: این شعر در قالب غزلی از شاعر بیانگر عشق و وابستگی عمیق به محبوب است. شاعر خود را به عنوان ابزار و وسیله‌ای در دست محبوب می‌بیند و گاهی به عنوان تکیه‌گاه دیگران و گاهی به عنوان یک موجود خطرناک مانند اژدها. او از فضل و رحمت محبوب سخن می‌گوید و عشق و ولای او را بر همه چیز ترجیح می‌دهد. این احساسات به نوعی بیانگر وابستگی عاطفی و روحی عمیق او به معشوق است، جایی که همه چیز برای او در خدمت محبوب است. شاعر با اشاراتی به دردها و غم‌هایش، از رضایت در پی عشق محبوب سخن می‌گوید و در نهایت به زیبایی و جذابیت محبوب اشاره می‌کند.
جانا توی کلیم و منم چون عصای توگه تکیه گاه خلقم و گه اژدهای تو
هوش مصنوعی: ای جانا، تو در برابر من مانند کلیم (حضرت موسی) هستی و من همچون عصای تو هستم. گاهی برای مردم تکیه‌گاه و حمایت میشوم و گاهی به شکل اژدها در میآیم.
در دست فضل و رحمت تو یارم و عصاماری شوم چو افکندم اصطفای تو
هوش مصنوعی: من در دست لطف و رحمت تو قرار دارم و مانند ماری میشوم که عصای مرا به زمین میزند وقتی که انتخاب و انتخابیت تو را رها میکنم.
ای باقی و بقای تو بی‌روز و روزگارشد روز و روزگار من اندر وفای تو
هوش مصنوعی: ای باقی، وجود تو سبب شده است که روز و شب من تنها به خاطر وفاداری و عشق به تو بگذرد.
صد روز و روزگار دگر گر دهی مرابادا فدای عشق و فریب و ولای تو
هوش مصنوعی: اگر صد روز و بهتری بیابم، باز هم جانم را فدای عشق، فریب و محبت تو میکنم.
دل چشم گشت جمله چو چشمم به دل بگفتبی‌کام و بی‌زبان عجب وصف‌های تو
هوش مصنوعی: دل به چشمها گفت: وقتی که تو را مینگرم، تمام دل و جانم دگرگون میشود. بینیاز از کلام، به شگفتی تو همه چیز را بیان می‌کند و هیچ چیزی از احساساتم کم نیست.
زان دم که از تو چشم خبر برد سوی دلدل می‌کند دعای دو چشم و دعای تو
هوش مصنوعی: از زمانی که نگاه من از تو دور شد، دل من به یاد تو دعا می‌کند؛ دعاهایی که دو چشم من و تو برای هم میکنند.
می‌گردد آسمان همه شب با دو صد چراغدر جست و جوی چشم خوش دلربای تو
هوش مصنوعی: به مدت شب، آسمان با دو صد ستاره در تلاش است تا چشم زیبا و دلربای تو را پیدا کند.
گر کاسه بی‌نوا شد ور کیسه لاغریصد جان و دل فزود رخ جان فزای تو
هوش مصنوعی: اگر کاسهام خالی باشد و یا کیسهام بیخبر از مال، باز هم جان و دل من به خاطر زیبایی و دلفریبی تو سرشار خواهد بود.
گر خانه و دکان ز هوای تو شد خرابدرتافت لاجرم به خرابم ضیای تو
هوش مصنوعی: اگر خانه و مغازهام به خاطر عشق تو ویران شد، در نهایت همین ویرانی هم به خاطر نور و روشنایی توست که به من راه پیدا کرده است.
ای جان اگر رضای تو غم خوردن دل استصد دل به غم سپارم بهر رضای تو
هوش مصنوعی: خوشبختی و آرامش من در این است که اگر دلخواستهات این باشد که من غمگین باشم، آمادهام که با کمال میل و از صمیم قلب، هزار دل را به غم بسپارم تا رضایت تو را جلب کنم.
از زخم هاون غم خود خوش مرا بکوبزین کوفتن رسد به نظر توتیای تو
هوش مصنوعی: از درد و رنجی که دارم، به من بزن تا شاید تو بتوانی به درد من پی ببری و کمکم کنی.
جان چیست نیم برگ ز گلزار حسن تودل چیست یک شکوفه ز برگ و نوای تو
هوش مصنوعی: جان یعنی چیزی که از زیبایی تو برایم اهمیت دارد، و دل مثل یک شکوفه است که از شاخسار تو سر بیرون آورده است.
خامش کنم اگر چه که گوینده من نیمگفت آن توست و گفتن خلقان صدای تو
هوش مصنوعی: اگرچه من چیزی نمیگویم، اما میدانم که آنچه در دل من است، در حقیقت متعلق به توست و صدای مردم فقط پژواک صدای توست.