غزل شمارهٔ ۲۲۸۳

هوش مصنوعی: ساقی! با ظاهری زیبا، برای من جامی چون گلنار بده. اگر برای من شراب نمی‌آوری، حداقل برای دل یار من بیاور. تو دلدار منی و درمان دردهایم، پس زود شربت شادی و سلامتی را به من بده. باده را در جام بریز و از اندیشه‌ها فاصله بگیر، نگذار دل ما بشکند و به ما عشق و محبت بده. میکده را باز کن و از جنجال‌ها دور شو، چرا که عاشقان تشنه به نوشیدنی از خم می‌باشند. جان و دل من به بهار و زیبایی وابسته است، پس بهانه‌تراشی نکن و به من زیبایی و جذابیت بده. اگر در دام فریب افتاده‌ای، زودتر خارج شو؛ آنچه ما را شاد می‌کند، دور کردن دشمنان است. غم و آه نده و فقط به شادی راه بده. ما همگی تشنه دیدار و مدهوش از عشقیم؛ پس برای سیراب شدن، چیزی به ما بده. من همیشه تشنه‌ام و با دل و جان گرم، جام و قدح را بشکن و به من شراب بی‌حد و مرز بده. تو خود ماه و مهتابی و من هم ماهی این آب؛ پس برای من از نور ماه نیز بیشتر بده.