غزل شمارهٔ ۲۲۸۹
هوش مصنوعی: در این بیت‌ها شاعر به تأمل در وجود و تصویر انسان می‌پردازد. او بیان می‌کند که آینه نمی‌تواند واقعی‌ترین تصویر را از انسان ارائه دهد، زیرا هیچ چیز شبیه او وجود ندارد. او به جستجوی تصویر و تجلیات واقعی در دل و جان مشغول است، اما می‌بیند که خود را نمی‌تواند به‌خوبی به تصویر بکشد. او از یک سو به پاکی و خلوص وجود اشاره می‌کند و از سوی دیگر تفاوت دیدگاه‌ها و برداشت‌ها را میان خود و ذات الهی نشان می‌دهد. تجلی الهی در اوست و با وجود این تفاوت، او همواره در نزدیک‌ترین حالت به حقایق وجود دارد.
دایم پیش خود نهی آینه را هرآینهز آنک نظیر نیستت جز که درون آینه
هوش مصنوعی: همیشه آینه را کنار خود داشته باش، زیرا هیچ چیز شبیه تو وجود ندارد جز آنچه درون آینه میبینی.
در تو کجا رسم تو را همچو خیال روی تودر دل و جان و در نظر منظره هست و جای نه
هوش مصنوعی: در تو نشانی از خودت نمیبینم، همچون تصویر زیبای چهرهات که در قلب، جان و دید من جا دارد.
هم تو منزهی ز جا هم همه جای حاضریآیت بی چگونگی در تو و در معاینه
هوش مصنوعی: تو از هر گونه نقص بینظیری و در هر مکان حاضر هستی. نشانهای از وجود تو در هر چیزی دیده میشود، حتی اگر نشناخته باشد.
از سوی تو موحدی از سوی من مشبهیجانب تو مواصله جانب من مباینه
هوش مصنوعی: از طرف تو من مظهر توحید هستم و از طرف من تجلی کثرت و تشابه وجود دارد. در سمت تو، پیوند و اتحاد برقرار است و در سمت من جدایی و تفاوت.