غزل شمارهٔ ۲۳۲۳
هوش مصنوعی: شعر به احساسات عمیق عاشقانه و دل‌تنگی شاعر اشاره دارد. شاعر خود را مانند ماهی در تابه توصیف می‌کند که به شدت نگران و در عذاب است. او بی‌صبرانه انتظار می‌کشد که معشوقش به او بپیوندد و در کنارش باشد. خانه‌ی او به زندان تبدیل شده و شب‌ها نمی‌تواند بخوابد چرا که نبود معشوق را حس می‌کند. زیبایی و عشق او در شهر معروف شده و همه درباره‌اش صحبت می‌کنند. شاعر به تضاد بین روحانی بودن و دنیوی بودن اشاره می‌کند و خود را به عنوان یک بنده‌ی بیچاره و وابسته به عشقش معرفی می‌کند. در نهایت، شاعر در حسرت وصال معشوق است و از عذاب جدایی رنج می‌برد.
ای دل تو بگو هستم چون ماهی بر تابهکاستیزه همی‌گیرد او را مگر از لابه
هوش مصنوعی: ای دل، تو بگو که من همچون ماهی هستم که در تابهای سرخ میشود. آیا او میتواند از بین این حرارت و تابه نجات یابد؟
نی نی تو بنال ای دل زیرا که من مسکینبی‌صورت او هستم چون صورت گرمابه
هوش مصنوعی: ای دل، از درد و غم خود بنال و ناله کن، زیرا من مثل یک دستوپای بیچهره و ناتوان هستم، همچون آب گرمابه که بیهویت و بینیاز از زیبایی است.
شد خانه چو زندانم شب خواب نمی‌دانمتا او نشود با من همخانه و همخوابه
هوش مصنوعی: شبیه زندان شده خانهام و نمیتوانم بخوابم تا زمانی که او با من همخانه و همتخت نشود.
حسن تو و عشق من در شهر شده شهرهبرداشته هر مطرب آن بر دف و شبابه
هوش مصنوعی: زیبایی تو و عشق من در این شهر زبانزد همه شده است، به طوری که هر نوازندهای با ساز و گوشهنشینیاش در این باره مینوازد.
ای در هوست غرقه هم صوفی و هم خرقههم بنده بیچاره هم خواجه نسابه
هوش مصنوعی: ای کسی که در محبتت غرق شده است، هم صوفی هستید و هم در لباس حقیقت، هم بندهای رنجور و هم صاحبنسب و ارادت.