غزل شمارهٔ ۲۳۵۸
هوش مصنوعی: این متن به توصیف حالتی از عشق و شگفتی می‌پردازد. شاعر با مقایسه عاشقان به ستاره‌ها و خود را به آسمان تشبیه کرده است. او به زیبایی و نور عشق اشاره می‌کند و از عقل که به مانند شبانی در پی فهم احوال است، نام می‌برد. همچنین به تداخل عشق و عالم اشاره دارد و می‌خواهد نشانه‌ای از معشوق خود بیابد تا درک بهتری از حقیقت عشق پیدا کند. در نهایت، با دعوتی به تأمل در دین و معنویت، بر اهمیت شناخت و بصیرت تأکید می‌کند.
ماییم و دو چشم و جان خیرهبنگر تو به عاشقان خیره
هوش مصنوعی: ما هستیم و دو چشم و جان، تو هم نگاه کن به عاشقان که در حال خیره شدن هستند.
تو چون مه و ما به گرد رویتسرگشته چو آسمان خیره
هوش مصنوعی: تو همانند ماهی و ما به دور تو میچرخیم، مانند آسمان که به تماشای تو خیره شده است.
عقل است شبان به گرد احوالفریاد از این شبان خیره
هوش مصنوعی: عقل مانند چوپانی است که در حال نظارت بر وضعیتها و امور مختلف است. اما باید به این چوپان نادان و غافل گرفتارتر از او افسوس خورد.
در دیده هزار شمع رخشانوین دیده چو شمعدان خیره
هوش مصنوعی: در چشمانم هزاران شمع روشن است، اما این چشم مثل شمعدانی سرگردان و بیحرکت است.
از شرق به غرب موج نور استسر می‌کند از نهان خیره
هوش مصنوعی: پرتو نور از شرق تا غرب میتازد و به گونهای از پنهان به چشم میآید.
بیرون ز جهان مرده شاهی استوز عشق یکی جهان خیره
هوش مصنوعی: بیرون از این دنیای مادی، کسی وجود دارد که به شدت تحت تأثیر عشق قرار گرفته و گرفتار زیباییهای آن است.
گویی که مرا از او نشان دهخیره چه دهد نشان خیره
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که درخواست میکنی مرا به نشانی از او برسانی؛ در حالی که خودم نمیدانم او چه نشانی دارد.
از چشم سیه سپید پرخونکز چشم بود زبان خیره
هوش مصنوعی: از چشمان سیاه و زیبا، اشکهای خونین میریزد که از چشمهایم بیانگر حالت نگران و حیرتزدهام است.
در روی صلاح دین تو بنگرتا دریابی بیان خیره
هوش مصنوعی: به این موضوع توجه کن که تنها با تکیه بر درستی اصول دین خود میتوانی به درکی درست و واضح دست یابی.