غزل شمارهٔ ۲۳۶۰
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع نقد و نسیه و تاثیر آن بر زندگی پرداخته است. شاعر به نقدهایی که درباره‌ی شخص خاصی (احتمالاً یک معشوق یا دوست) وارد شده، اشاره می‌کند و از مشکلات و بلایایی که ممکن است به دلیل این نقدها ایجاد شود، می‌گوید. او به این نکته می‌پردازد که بسیاری از مسائل در زندگی انسان به صورت نسیه (بدهی یا قرض) هستند و باید بر اساس آنها عمل کرد. در نهایت، شاعر با استفاده از استعاره‌هایی مانند مرگ و حیات، از پیامدهای رفتارها و معاصی سخن می‌گوید و از بار گناه و توبه‌خواهی یاد می‌کند.
ای نقد تو را زکات نسیهبازآ ز خدا جزات نسیه
هوش مصنوعی: اگر تو سرمایهات را به صورت قرضی و نسیه به دیگران دادهای، باید از خداوند پاداش آن را در انتظار داشته باشی.
آید ز خدا جزای خیرتدر نقد بلا نجات نسیه
هوش مصنوعی: در ازای مشکلاتی که در زندگی با آن روبهرو میشوی، از سوی خدا پاداشهای خوبی به تو میرسد که به صورت فوری و ملموس قابل دریافت است.
پیش از تو جهات نقد بوده‌ستاز شومی تو جهات نسیه
هوش مصنوعی: قبل از حضور تو، اوضاع و احوال به بدگمانیات مشخص بوده است.
این دولت تازه بی‌تو باداای طلعت تو بیات نسیه
هوش مصنوعی: این خوشبختی و سعادت بدون تو بیمعناست، ای چهره زیبایت، این خوشی به یک نوع بدهی و نسیه میماند.
زیرا که به فال نحس هستتمرگ نقد و حیات نسیه
هوش مصنوعی: زیرا که مرگ را بر اساس بدبیاری و شگون بد میدانی، زندگی در حال حاضر را فقط یک وعده و اعتبار ممتد میانگاری.
بر تو همه چیز نسیه باداالا نبود ممات نسیه
هوش مصنوعی: هر چیزی برای تو در آینده خواهد بود، به جز این که مرگ، اجتنابناپذیر است و هیچگاه به تأخیر نمیافتد.
چون جرم تو نقد و توبه نسیه‌ستدادت امشب برات نسیه
هوش مصنوعی: اگر اعمال و گناهان تو واضح و مشخص است، باید بدانی که توبه و بازگشت به سمت خدا ارزش و اعتبار بیشتری دارد. امشب این فرصتی است که میتوانی برای توبه و جبران اشتباهاتت اقدام کنی.