غزل شمارهٔ ۲۳۷۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و معنویت سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که همه ما در پی به دست آوردن حالتی ناب و مقدس هستیم. او به باده و می‌اشاره دارد که نماد روح و جان است و می‌خواهد که از حجاب‌های زمینی آزاد شویم. شاعر همچنین به زیبایی و سرزندگی ما اشاره می‌کند و بیان می‌کند که همگی در بند خواهش‌ها و آرزوهایم و در عین حال بندگی عشق را بر عهده داریم. در نهایت، شاعر به نور و روشنایی عشق اشاره می‌کند که انسان‌ها را از تاریکی‌ها نجات می‌دهد و به سوی صبح و زندگی بهتر سوق می‌دهد. این شعر سرشار از امید و عشق به معشوق و جستجوی حقیقت زندگی است.
بده آن باده جانی، که چنانیم همهکه می از جام و سر از پای ندانیم همه
هوش مصنوعی: بده آن نوشیدنی را که ما همه به این حال درآمدهایم که نمیدانیم از کجا مینوشیم و حالمان چطور است.
همه سرسبزتر از سوسن و از شاخ گُلیمروح مطلق شده و تابش جانیم همه
هوش مصنوعی: همه چیز سرسبزتر از گل سوسن است و از درختان گیاهان، روح مطلق در اینجا وجود دارد و زندگی و نور را به همه می‌دهد.
همه دربند هوایند و هوا بنده ماستکه برون رفته از این دور زمانیم همه
هوش مصنوعی: همه تحت تأثیر خواستهها و تمایلات خود قرار دارند، اما ما آزاد هستیم و از این چرخه زمان خارج شدهایم.
همچو سرنا بخروشیم به شکر لب یارهمه دکان بفروشیم که کانیم همه
هوش مصنوعی: ما با شادی و سرور همچون نوای سرنا به نغمهخوانی میپردازیم و به خاطر لب شیرین یار، همه فروشگاهها را به فروش میگذاریم، زیرا که همه ما یکدست و همدل هستیم.
تاب مشرق تن ما را مثل سایه بخوردکه به صورت مثل کون و مکانیم همه
هوش مصنوعی: نور مشرق بر قامت ما میتابد مانند سایه، چون ما در واقع به صورت جسم و مکان هستیم.
زعفران رخ ما از حذر چشم بد استما حریف چمن و لاله ستانیم همه
هوش مصنوعی: رنگ زعفران چهره ما به خاطر چشمهای بد نیست، ما توانایی مقابله با چمن و لاله را داریم.
مصحف آریم و به ساقی همه سوگند خوریمکه جز از دست و کفت ، می‌نستانیم همه
هوش مصنوعی: کتاب آسمانی را میآوریم و به ساقی (بخشش) قسم میخوریم که فقط از دستان و کف او مینوشیم و از هیچ منبع دیگری نمینوشیم.
هر که جان دارد، از گلشن جان بوی بردهر که آن دارد، دریافت که آنیم همه
هوش مصنوعی: هر کس که روحی دارد، از بهشت روح بوی خوبی میگیرد. هر کس این حال را دارد، میفهمد که ما همه اینگونه هستیم.
دل ما چون دل مرغ است ، ز اندیشه برونکه سبک دل شده زان رطل گرانیم همه
هوش مصنوعی: دل ما مانند دل یک پرنده است، از افکار و نگرانیها آزاد شو، زیرا ما به خاطر بار سنگینی که بر دل داریم، سبکدل شدهایم.
ملکان تاج زر از عشق ره ما بدهندکه کمربخشتر از بخت جوانیم همه
هوش مصنوعی: پادشاهان تاجهای زرین خود را از عشق به ما هدیه میدهند، زیرا که ما به لطف جوانی، از هر چیز دیگر بهرهمندتریم.
جان ما را به صف اول پیکار طلبز آنک در پیش روی تیر و سنانیم همه
هوش مصنوعی: ما خواهان این هستیم که در صف مقدم نبرد قرار بگیریم، زیرا در برابر تیر و نیزه منتظریم و آمادهایم.
در پس پرده ظلمات بشر ننشینیمز آنک چون نور سحر پرده درانیم همه
هوش مصنوعی: ما در تاریکی و غفلت بشر نشستهایم، زیرا ما مانند نور صبح هستیم که پردهها را کنار میزنیم و حقیقت را نمایان میسازیم.
شام بودیم ، ز خورشید جهان صبح شدیمگرگ بودیم ، کنون شهره شبانیم همه
هوش مصنوعی: ما در شب به سر میبردیم و از نور خورشید به صبح رسیدیم. قبلاً مانند گرگهایی در تاریکی بودیم، اما اکنون در میان مردم به عنوان راهنما و شبان شناخته میشویم.
شمس تبریز چو بنمود رخ جان آرایسوی او با دل و جان همچو روانیم همه
هوش مصنوعی: وقتی شمس تبریز چهرهی زیبا و جانبخش خود را نشان داد، همه ما با دل و جان به سمت او روانه شدیم.