غزل شمارهٔ ۲۳۸۴
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق عاشقانه و جنون ناشی از عشق اشاره دارد. شاعر از دیوانگی عاشقان صحبت می‌کند که تحت تأثیر عشق قرار دارند و ناله‌های آنها به گوش می‌رسد. جان مشتاقان به‌قدری تشنه عشق است که در زمین و آسمان جا نمی‌گیرد. او هر لحظه جان مجنون را برای لیلی می‌آورد و در عین حال، به تأثیر عشق بر هوش و عقل اشاره می‌کند. شاعر به حلقه‌های عشق که در گوش اوست اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر جانش بی‌نشان باشد، هنوز تحت تأثیر عشق است. در نهایت، او شمس تبریزی را به عنوان محبوب اصلی خود می‌شناسد، حتی اگر در کلام خود از سلسله و بیان عشق حرف بزند.
جسته‌اند دیوانگان از سلسلهز آنک برزد بوی جان از سلسله
هوش مصنوعی: دیوانگان به خاطر اینکه بوی روح و جان را از زنجیره زندگی خود احساس کردهاند، از آن زنجیره گریختهاند.
نعره‌ها از عاشقان برخاستهالامان و الامان از سلسله
هوش مصنوعی: فریادهای عاشقان بلند شده است و فریاد میزنند که کمک کنید و نجات بدهید.
جان مشتاقان نمی‌گنجد همیدر زمین و آسمان از سلسله
هوش مصنوعی: دلهای عاشقان دیگر جا نمی‌گیرد و به حدی شوق و اشتیاق دارند که فراتر از زمین و آسمان احساس میشود.
پیش لیلی می‌برم من هر دمیجان مجنون ارمغان از سلسله
هوش مصنوعی: هر لحظه که به حضور لیلی میروم، جان مجنون را به عنوان هدیهای از طرف خودم به او میآورم.
حلقه‌های عشق تو در گوش ماستهوش ما را تو مران از سلسله
هوش مصنوعی: حلقه‌های عشق تو در گوش ماست، پس هوش ما را از این زنجیره نران.
فتنه بین کز سلسله انگیختیفتنه را هم می‌نشان از سلسله
هوش مصنوعی: فتنهای که تو از نسل خود به راه انداختی، همان فتنه را هم میتوانی از نسل خود نشان دهی.
صد نشان بر پای جان از بند توستگرچه جان شد بی‌نشان از سلسله
هوش مصنوعی: پاهای جان ما به خاطر تو صد نشان دارد، هرچند جان بی‌نشان شده است و از زنجیرهاش آزاد است.
شمس تبریزی مرادم زلف توستگرچه کردم من بیان از سلسله
هوش مصنوعی: من هدفم و آرزوم زلف توست، هرچند که من به توصیف از این زنجیره پرداختهام.