غزل شمارهٔ ۲۴۰۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد که جز آن شراب سنگین که از او دریافت کرده، چیزی به او ندهد. او به زیبایی و عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که زندگی‌اش به عشق و زیبایی او وابسته است. شاعر به دردی که بی‌خود از معشوقش می‌کشد اشاره می‌کند و می‌خواهد که همواره در کنار او باشد و از دنیای دیگر شکایت دارد. او حضور معشوق را همچون شرابی گرانبها می‌داند و تاکید می‌کند که بدون عشق او، زندگی‌اش ارزش چندانی ندارد. او به احساسات و وضعیت عشقش اشاره کرده و می‌گوید که اگرچه به ظاهر زنده است، اما بدون معشوق، زندگی‌اش به درد می‌افتد. در نهایت، شاعر به زیبایی‌های معشوق و تاثیر او بر زندگی‌اش اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که از غم و رنجش بگوید و نه از شادمانی.
ساقی جان غیر آن رطل گرانم مدهز آنک بدادی نخست هیچ جز آنم مده
هوش مصنوعی: ای ساقی، جانم را مشروب مده، چون که تو تنها همان یک بار به من چیزی دادهای و من هیچ چیز دیگری نمیخواهم.
شهره نگارم ز تو عیش و قرارم ز توجان بهارم ز تو رسم خزانم مده
هوش مصنوعی: عزیز من، شادی و آرامش من از توست، زندگی من بهار توست و از تو انتظار ندارم که روزهای خزان را برایم بیاوری.
جان چو توی بی‌شکی پیش تو جان جانکیباش مرا ای یکی هر دو جهانم مده
هوش مصنوعی: جان من، چون تو با وجود بینظیری، در پیش تو جانم ارزش و اهمیت دارد. پس ای یگانه، هر دو جهانی که دارم را از من مگیر.
پردگی و فاش تو آفت او باش توجان رهی باش تو جان و روانم مده
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به شخصی اشاره می‌کند که زیبایی و شگفتیاش در چشم دیگران را به نوعی آفت و مشکل برای خودش می‌داند. او از آن شخص می‌خواهد که این زیبایی را فاش نکند و در عوض، جان و روح او را تحت تأثیر قرار ندهد. به نوعی خواسته شده تا از این جذابیت و زیبایی به خوبی استفاده کند و آن را با احتیاط و دقت نشان دهد.
دوش بدادی مرا از کف خود باده راچون که چنینم درآ جز که چنانم مده
هوش مصنوعی: دیشب من را مست کرد و دیگر نتوانستم خطراتش را احساس کنم. حالا که اینگونه شدهام، نباید مرا به خطر بیندازی و مجدداً مستم کنی.
غیر شرابی چو زر ای صنم سیمبرهیچ ندانم دگر ز آنک ندانم مده
هوش مصنوعی: ای زیبای نقرهای، هیچ چیزی جز شراب طلا را نمیشناسم؛ چرا که نمیدانم چیز دیگری به من بدهی یا نه.
نیست شدم در چمن قفل بر آن در بزنهر کی بپرسد ز من هیچ نشانم مده
هوش مصنوعی: در باغ گم شدهام و در بستهای را بزن. هر کسی اگر از من بپرسد، هیچ نشانی از من نده.
شیر پراکنده‌ام زخم تو را بنده‌امبی‌تو اگر زنده‌ام جز به سگانم مده
هوش مصنوعی: من مانند شیری هستم که زخمهای تو را بر دوش دارم و به تو وابستهام. اگر هم زنده‌ام، تنها زندگیام به مانند سگان است.
زان مه چون اخترم زان گل تازه و ترمبی‌همگان خوشترم با همگانم مده
هوش مصنوعی: از آن ماه، چون ستارهای درخشانم، از آن گل تازه و شادابم. بدون اینکه با کسی باشم، برایم بهتر است و با جمع بودنم، خوشیام را از دست ندهید.
خسرو تبریزیان شمس حق روحیانپر شده از تو دهان زخم زبانم مده
هوش مصنوعی: ای خسرو تبریزی، شمس راستین، روح من پر از توست. زبانم را با سخنان زهرآگین زخمی نکن.