غزل شمارهٔ ۲۴۰۷ - مولانا

زهی لواء و علم لا اله الا اللهکه زد بر اوج قدم لا اله الا الله

چگونه گرد برآورد شاه موسی وارز بحر هست و عدم لا اله الا الله

ستاده‌اند صفات صفا ز خجلت اوبه پیش او به قدم لا اله الا الله

یکی ستم ز وی از صد هزار عدل به استزهی خوشی ستم لا اله الا الله

ز هر طرف که نظر کرد می برویاندهزار باغ ارم لا اله الا الله

ز بحر غم به کناری رسم عجب روزیز موج لطف و کرم لا اله الا الله

ندارد از شه من هیچ بوی جان آن کسکه ببینیش تو به غم لا اله الا الله

چو دیده کحل نپذرفت از شه تبریززهی دریغ و ندم لا اله الا الله

برآید از دل و از جان الست شه شنودهزار بانگ نعم لا اله الا الله

بهشت لطف و بلندی خدیو شمس الدینزهی شفای سقم لا اله الا الله

دلم طواف به تبریز می‌کند محرمدر آن حریم حرم لا اله الا الله

زهی خوشی که بگویم که کیست هان بر دربگوید او که منم لا اله الا الله