غزل شمارهٔ ۲۴۳۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به وصف زیباترین و گران‌قدرترین موجودات می‌پردازد که نماد قدرت و زیبایی الهی هستند. او با ستایش از شاهی که چون ماه درخشیده و تأثیرات مثبت زیادی بر دنیا گذاشته، به تصویر می‌کشد که چگونه این موجودات آسمانی، مانند آفتاب و ستارگان، برتری و نور را به دنیا می‌آورند. همچنین به زیبایی و جذابیت معشوقه‌ای اشاره می‌کند که همگان به او حسرت می‌ورزند و او را قبله‌ی عاشقان می‌داند. شاعر با اشعار خود در تلاش است تا زیبایی‌های الهی و عشق را به تصویر بکشد و دل‌سپردگی خود را به این موجودات ابراز کند.
از دار ملک لم یزل ای شاه سلطان آمدیبر قلب ماهان برزدی سنجق ز شاهان بستدی
هوش مصنوعی: ای پادشاه جاودانی، تو به سرزمین ما آمدی و در دل ما جا گرفت. پرچم افتخار را از دیگر شاهان گرفتی و به ما نشان دادی.
ماه آمدی از لامکان ای اصل کارستان جانصد آفتاب و چرخ را چون ذره‌ها برهم زدی
هوش مصنوعی: ماه از مکانی فراتر و نامشخص آمدی، ای منبع اصلی همه کارها و زندگی. تو با وجود خود، نور و زندگی را به اندازهای بر فضا و همه عناصر عالم تابانیدی که همچون ذرات ریز، آنها را به هم زد.
یک مشعله افروختی تا روز و شب را سوختیعذری به جرم آموختی نیکی خجل شد از بدی
هوش مصنوعی: تو چنان شعلهای روشن کردی که روز و شب را به آتش کشیدی، بهانهای برای یادگرفتن نیکی ساختی و حالا نیکی از بدی شرمنده شده است.
از رشک پنهان ای پری در جان درآ تا دل بریای زهره صد مشتری ای سر لطف ایزدی
هوش مصنوعی: عزیزم، به خاطر حسادت پنهان، وارد جانم شو تا دل من را با زیباییات تسخیر کنی. ای زهره، تو مانند صد مشتری به چشم میآیی. ای سرشار از لطف الهی، به من نزدیک شو.
بخرام بخرام ای صنم زیرا توی کاندر حرمهم حسرت هر عابدی هم قبله هر معبدی
هوش مصنوعی: ای معشوق، بخرام و زیبایی کن، چرا که تو در حرم، حسرت هر عابدی و نیز قبله هر عبادتگاهی هستی.
نقشی است بی‌مثل آن رخش پرنور پاک خالقشزلفی است مشکین طره‌اش یا طیلسان احمدی
هوش مصنوعی: نقش و تصویر بینظیری از چهرهای درخشان و پاک وجود دارد. خالق آن چهره، زلفهایی سیاه و زیبا مانند طوس احمدی دارد.
چون شمس تبریزی رود چون سایه جان در پی روددر دیده خاکش توتیا یا کحل نور سرمدی
هوش مصنوعی: چون شمس تبریزی برود، جان مانند سایهاش دنبال او میرود. در چشمان مردم، او مانند گرد و غبارش پرتو نور جاودانی است.