غزل شمارهٔ ۲۴۹۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به فردی توصیه می‌کند که از بار مسائل و مشکلات (نماد برف) بر دوش خود نراهد. او می‌گوید که این سنگینی می‌تواند او را نابود کند و اگر شرایط مساعدی برای او وجود نداشته باشد، به دشواری‌هایی بیشتری دچار خواهد شد. همچنین، شاعر هشدار می‌دهد که نباید با ظاهر چیزها فریب خورد، زیرا ممکن است آنچه ظاهراً خوب به نظر می‌رسد، در واقع نشانی از ضعف و لاغری باشد. در نهایت، او از خواننده می‌خواهد که به شادی و خوشی‌های زندگی بی توجه نباشد و در مواجهه با مشکلات، دلسرد نشود.
جمع مکن تو برف را بر خود تا که نفسریبرف تو بفسراندت گر تو تنور آذری
هوش مصنوعی: برف را بر خود جمع نکن، زیرا اگر این کار را کنی، نَفَس تو، یعنی خودت، برف را از بین میبرد. اگر تو مانند تنور داغی باشی، برف زود ذوب میشود.
آنک نجوشد او به خود جوش تو را تبه کندو آنک ندارد آذری ناید از او برادری
هوش مصنوعی: اگر کسی نتواند با تلاش خود به موفقیت برسد، در نهایت تو را نیز به ورطه نابودی میکشاند. و اگر کسی هیچ گونه پشتیبانی و منابعی ندارد، هیچ یاری و برادری از او نمیتوان انتظار داشت.
فربهیش به دست جو غره مشو به پشم اوآن سر و سبلتش مبین جان وی است لاغری
هوش مصنوعی: به ظاهر این فرد به خاطر موهای پشمالوش فربه و پرپشت به نظر می‌رسد، اما نباید فریب ظاهر او را بخوری. واقعیت این است که جان او لاغر و نحیف است و آنچه میبینی فقط یک پوشش ظاهری است.
گر خوشی است این نوا برجه و گرم پیش آسر تو چنین چنین مکن مشنو سست و سرسری
هوش مصنوعی: اگر این موسیقی خوشایند است، به جلو بیا و با شور و شوق شرکت کن. اما گوشسست و بیتوجه نباش و به سادگی از کنارش نگذرجان.