غزل شمارهٔ ۲۶۴۹
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر نوعی درد و سوز عاشقانه است. شاعر خود را در حالت فانی و غرق در حقیقت می‌بیند و به تلاطم و عمق دریاها اشاره می‌کند. او خود را همچون یوسف در چاهی تاریک و یونسی در شکم ماهی تصور می‌کند. وجود ظاهری‌اش را ناپایدار می‌داند و عشق را مهم‌تر از ثروت و مادیات می‌شمارد. شاعر به عشق شمس‌الدین تبریز اشاره کرده و می‌گوید که غیر از این عشق هیچ چیزی ارزش ندارد. او احساس فقری عمیق و گرسنگی عاطفی دارد که در عشق خود به شمس جستجو می‌کند.
منم فانی و غرقه در ثبوتیبه دریاهای حی لایموتی
هوش مصنوعی: من در حال غرق شدن در وجود و حقیقتی هستم که هیچ وقت از بین نمیرود و جاودان است.
مگر من یوسفم در قعر چاهیمگر من یونسم در بطن حوتی
هوش مصنوعی: آیا من یوسف هستم که در عمق چاهی گرفتار شوم، یا مانند یونسی که در دل ماهی دریا گرفتار شدهام؟
وجود ظاهرم تا چند بینیکه اطلس‌هاست اندر برگ توتی
هوش مصنوعی: وجود ظاهری من را تا چه حد میبینی که مانند پارچههای اطلس در برگ توت است.
فقیرم من ولیکن نی فقیریکه گردد در به در در عشق لوتی
هوش مصنوعی: من فقیر هستم، اما نه به معنای کسی که به خاطر عشق و محبت در هر کوی و برزنی سرگردان باشد.
ز بهر قهر جان لوت خوارمبمالیده چو جلادان بروتی
هوش مصنوعی: به خاطر عشق و محبت، جانم را در پستی و ذلت قرار دادهام، مانند جلادانی که به قربانیان خود سخت میتازند.
به غیر عشق شمس الدین تبریزنیرزد پیش بنده تره توتی
هوش مصنوعی: هیچ چیزی جز عشق شمس‌الدین تبریزی برای من ارزش ندارد، حتی اگر بخواهم تره یا توتی را مقایسه کنم.