غزل شمارهٔ ۲۶۵۷
هوش مصنوعی: این شعر به بیان اهمیت خودآگاهی و زیبایی درونی می‌پردازد. شاعر از دل و نازکی و نازنینی سخن می‌گوید و به شخص یادآور می‌شود که نباید در نزد نازنینان پنهان شود. او تأکید می‌کند که اگر انسان بخواهد خود را زیبا کند، باید درون خود را بهبود بخشد و از زشتی‌ها دوری کند. همچنین، شاعر به خطرات پنهانی اشاره می‌کند و می‌گوید که وقتی انسان خود را پنهان می‌کند، ممکن است در دام موقعیت‌های ناگوار بیفتد. در نهایت، شعر به جستجویی برای رشد و زیبایی درونی دعوت می‌کند.
دلا تا نازکی و نازنینیبرو که نازنینان را نبینی
هوش مصنوعی: ای دل، برو به جایی که نرم و لطیفی وجود ندارد، تا نازنینان را مشاهده نکنی.
در این رنگی دلا تا تو بلنگینیایی در چنان تا تو چنینی
هوش مصنوعی: اگر تو در این عالم دچار نوسان نشوی، هرگز به آن جلد و حالتی که خواستهای نخواهی رسید.
در آیینه نبینی روی خوبانکه تا با خوی زشتت همنشینی
هوش مصنوعی: اگر در آینه به چهره خوبان نگاه نکنید، دلیلش این است که با اخلاق بد خود در کنار آنها هستید.
تو زیبا شو که این آیینه زیباستتو بی‌چین شو که آیینه است چینی
هوش مصنوعی: زیبا شو چونکه این آیینه هم زیباست و بینقص باش چونکه آیینه هر نقصی را نمایش میدهد.
مشو پنهان که غیرت در کمین استهمی‌بیند تو را کاندر کمینی
هوش مصنوعی: پنهان نشو، زیرا غیرت در انتظار است و تو را میبیند که در کمین هستی.
ز خود پنهان شدی سر درکشیدیببستی چشم تا خود را نبینی
هوش مصنوعی: تو از خود پنهان شدی و به درون خود رفتی، چشمانت را بستی تا خود را نبینی.
به لب یاسین همی‌خوانی ولیکنز کینه جمله تن دندان چو سینی
هوش مصنوعی: تو به یاسین (سورهای از قرآن) با صدای زیبا میخوانی، اما از کینه و دشمنی، همه وجودت مثل دندانی است که در ظرفی (سینی) تلنبار شده است.