غزل شمارهٔ ۲۶۸۹
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساساتی عمیق از درون است. شاعر خود را در جوی آب حس می‌کند و از وجود خارهایی که در این آب نهان هستند، رنج می‌برد. او نمی‌داند که این خارها چه هستند و این جوی زندگی‌اش را پر از زخم کرده‌اند. به تصویرسازی از بدنش و آثار سوزنی که بر آن است، اشاره می‌کند و می‌گوید که مانند تصویری بر تنش نقش بسته‌اند.
شاعر در تلاش است تا با رهایی از شرایط خود، پاکی را تجربه کند و به نوعی خود را در آب می‌اندازد اما موج دریا به او می‌خندد. او خود را مانند کاسه‌ای چوبین می‌بیند که در آبی با آتش درونش سرگردان است و نمی‌داند ساحل امنی که به آن امید دارد، کجاست. در پایان، با اشاره به شخصیت شمس الدین تبریز، اشاره‌ای به لزوم امید و روشنایی در هر لحظه دارد.
منم غرقه درون جوی بارینهانم می‌خلد در آب خاری
هوش مصنوعی: من در درون جویی پنهان غرق شدم و مانند خاری در آب کمرنگ میشوم.
اگر چه خار را من می‌نبینمنیم خالی ز زخم خار باری
هوش مصنوعی: با اینکه من خار را نمیبینم، اما همواره اثر زخم آن روی من باقی است.
ندانم تا چه خار است اندر این جویکه خالی نیست جان از خارخاری
هوش مصنوعی: نمی‌دانم چه دردی در این جریان وجود دارد، چرا که روح انسان از مزاحمتها و آزارها خالی نیست.
تنم را بین که صورتگر ز سوزنبر او بنگاشت هر سویی نگاری
هوش مصنوعی: بدن من را ببین که چگونه هنرمند از سوزن با دقت و وسواس، نقشهایی زیبا بر روی آن ایجاد کرده است.
چو پیراهن برون افکندم از سربه دریا درشدم مرغاب واری
هوش مصنوعی: وقتی که لباس خود را از تن به در کردم و به دریا رفتم، مانند مرغابی شدم که در آب شناور است.
که غسل آرم برون آیم به پاکیبه خنده گفت موج بحر کاری
هوش مصنوعی: با شادابی و طراوت به دنیا برمیگردم و در دل دارم که مثل موج دریا بینهایت کارها انجام دهم.
مثال کاسه چوبین بگشتمبر آن آبی که دارد سهم ناری
هوش مصنوعی: مانند کاسه‌ای چوبی در گرداب آب، به آن آبی که سهمی از ناری دارد، حرکت کردم.
نمی‌دانم که آن ساحل کجا شدکه پیدا نیست دریا را کناری
هوش مصنوعی: نمی‌دانم آن ساحل کجا رفته است که دریا را نمیتوان در نزدیکیاش دید.
تو شمس الدین تبریز ار ملولیبه هر لحظه چه افروزی شراری
هوش مصنوعی: اگر تو از چیزی ناراحت باشی، در هر لحظه میتوانی افروغی از شعلهای بیافری.