غزل شمارهٔ ۲۷۳۰

هوش مصنوعی: در این شعر، یک کاروان از مصر به شکرستان می‌آید و با خود نعمت‌هایی چون شکر و قند به ارمغان می‌آورد. شاعر در نیمه شب شمعی را می‌بیند که جان می‌بخشد و به گفتگو می‌پردازد. دل شاعر از خوشحالی به پرواز درمی‌آید و به عشق بر بام می‌دود. ناگهان جهانی دیگر را می‌بیند که پر از زیبایی و بزرگی است، جایی که پادشاهی لباس پاسبانی بر تن دارد و باغ بهشت در دل مردی باغبان نهفته است. خیال آن پادشاه در دل‌ها می‌گشت و شاعر از او می‌خواهد که از چشمانش دور نشود. در نهایت، شمس تبریز را می‌بیند که از غیرمکان، مکانی می‌سازد.