غزل شمارهٔ ۲۷۴۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره شادی و خوشی است. شاعر از روزی شاد یاد می‌کند که غم و تاریکی‌ها از بین رفته و به جای آن، شادی و روشنی جایگزین شده است. او به باده‌ای اشاره می‌کند که موجب سرور و خوشحالی است و سوالاتی درباره منبع آن و منبع جمال می‌کند. شاعر به تأثیر مثبت این باده بر روح و عقلش اشاره دارد و به نوعی جشن و سروری که بر غم غلبه کرده است، می‌پردازد. در پایان، او از این شادی و خوشی که به زندگی‌اش وارد شده، ابراز خوشحالی می‌کند.
روز طرب است و سال شادیکامروز به کوی ما فتادی
هوش مصنوعی: امروز روز خوشحالی و جشن است و سال جدید به محله ما رخنه کرده است.
تاریکی غم تمام برخاستچون شمع در این میان نهادی
هوش مصنوعی: غم و اندوه مانند تاریکی همه جا را فرا گرفته است، اما وقتی تو مانند شمع در میان این تاریکی باشی، نوری ایجاد میشود که میتواند آن را روشن کند.
اندیشه و غم چه پای داردبا آن قدح وفا که دادی
هوش مصنوعی: نگرانی و اندیشه چه جایی دارد در برابر این جام وفا که به من دادهای؟
ای باده تو از کدام مشکیوی مه به کدام ماه زادی
هوش مصنوعی: ای جام می، تو از کدام مشک آمدهای و ای ماه، از کدامین ماه تولد یافتهای؟
مستی و خوشی و شادکامیسلطان دلی و کیقبادی
هوش مصنوعی: خوشی و شادابی حقیقی در دل انسان است و نه در مقام و قدرت ظاهری.
و آن عقل که کدخدای غم بوداز ما ستدی به اوستادی
هوش مصنوعی: عقلی که رهبری غمها را بر عهده داشت، از ما گرفته شد و به او (عاشق) واگذار شده است.
شاباش که پای غم ببستیصد گونه در طرب گشادی
هوش مصنوعی: تبریک و شادباش که با پایان دادن به غم و غصهها، باعث شادمانی و سرخوشی بسیاری شدهای.