غزل شمارهٔ ۲۷۶۲
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و فدای عاشقانه است. شاعر توضیح می‌دهد که واقعیات عشق نیاز به جان و روحی والا دارد. زخم‌هایی که عاشقان می‌خورند، نشان‌دهندهٔ مقام ویژهٔ آن‌هاست و عاشق واقعی باید قابلیت تحمل سختی‌ها را داشته باشد. عشق، هرچند دردناک است، اما در این درد و بلا گنج‌های باارزشی نهفته است. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که کسانی که بوی عشق را حس نمی‌کنند، شایستهٔ تحمل آن زخم‌ها نیستند و فقط افرادی با روحی بزرگ مانند مرتضا (امام علی) می‌توانند با این سختی‌ها کنار بیایند.
در عشق هر آنک شد فدایینبود ز زمین بود سمایی
هوش مصنوعی: در عشق، هر کسی که فدای محبوبش شود، دیگر مانند انسانهای زمینی نیست و به جای آن، جلوهای از آسمانیها خواهد داشت.
زیرا که بلای عاشقی راجانی شرط است کبریایی
هوش مصنوعی: چون بلای عشق بر دوش کسی سنگینی می‌کند، روحی قوی و با جلال نیاز است تا آن را تحمل کند.
زخم آیت بندگان خاص استسردفتر عاشق خدایی
هوش مصنوعی: زخم و جراحات نشاندهندهی حالتی ویژه در بندگان خاص خداوند است و این دردها بر دل عاشقانی که خدا را دوست دارند، نوشته شده است.
کاین عالم خاک خاک ارزدآن جا که بلا کند بلایی
هوش مصنوعی: این دنیا به اندازهای ارزش ندارد که در آن دچار مشکلات و دردسرها شویم.
یک جو ز بلاش گنج زرهاستای بر سر گنج بین کجایی
هوش مصنوعی: یک ذره از بینیازی، ارزشی به اندازه گنج‌های طلا دارد. ای کسی که بر فراز گنج نشستهای، کجا هستی؟
از سوزش آفتاب محنتدر عشق چو سایه همایی
هوش مصنوعی: به خاطر سوزش شدید آفتاب و سختیهای عشق، حتی سایهای از پرنده نیز به نظر میرسد در حال درد کشیدن است.
ای آنک تو بوی آن نداریتو لایق آن بلا نیایی
هوش مصنوعی: تو که بویی از آن عشق و محبت نمیبری، پس شایستهی آن درد و رنج هم نخواهی بود.
لایق نبود به زخم او راالا که وجود مرتضایی
هوش مصنوعی: او به هیچوجه لایق زخم و درد نیست، جز اینکه وجودی مانند مرتضی دارد.