غزل شمارهٔ ۲۸۲۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره محبت و زیبایی یک شراب خاص صحبت می‌کند که به نوعی تجلی خداوندی است. این شراب نه تنها مایه‌ی سرور و شادی است، بلکه عاری از رنج و اندوه نیز می‌باشد. شاعر به توصیف ویژگی‌های این شراب می‌پردازد و اشاره می‌کند که وجود آن در دل افراد مقدس و باارزش است. او همچنین به تاثیر این شراب بر روح انسان اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی در دورانی که ظاهراً در کم و کسری به سر می‌بریم، این شراب می‌تواند جان تازه‌ای به روح ما ببخشد. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که نباید گمان کرد که فراموشی یا غم بر ما مسلط شده است، زیرا این شراب همواره مایه‌ی فزونی روح است.
بده ای دوست شرابی که خدایی است خدایینه در او رنج خماری نه در او خوف جدایی
هوش مصنوعی: به من، ای دوست، نوشیدنی بده که از آن خداوندی متجلی میشود. این نوشیدنی نه درد خماری دارد و نه ترس از جدایی.
چو دهان نیست مکانش همه اجزاش دهانشز زمین نیست نباتش که سمایی است سمایی
هوش مصنوعی: اگر دهان وجود نداشته باشد، تمام اجزای آن به مانند دهانی خواهند بود که از زمین نمیروید، بلکه از آسمان است.
ببرد بو خبر آن کس که بود جان مقدسنبود مرده که کرکس کندش مرده ربایی
هوش مصنوعی: کسی که روح پاک و مقدسی دارد، هیچگاه به سرنوشت مرگ دچار نمیشود که کسی مانند کرکس بر او تسلط یابد و او را برباید.
به دل طور درآید ز حجر نور برآیدچو شود موسی عمران ارنی گو به سقایی
هوش مصنوعی: در دل کوه طور، نوری درخشان ظاهر میشود. زمانی که موسی پسر عمران می‌گوید: "خدا را ببینم"، او به عنوان ساقی و نوشنده از این نور بهرهمند میشود.
می لعل رمضانی ز قدح‌های نهانیکه به هر جات بگیرد تو ندانی که کجایی
هوش مصنوعی: شربت خوشطعم و رنگی مانند لعل، در جاهای پنهان و دور از چشم وجود دارد و شما هرجا که بروید نمیدانید که در کجای این دنیا قرار دارید.
رمضان خسته خود را و دهان بسته خود راتو مپندار کز آن می نکند روح فزایی
هوش مصنوعی: در این بیت به ما می‌گوید که نباید تصور کنیم که به خاطر روزهداری و بسته بودن دهان، روح و جان ما به هیچ چیز نمیرسد. به عبارت دیگر، رمضان و روزهداری تنها به معنای ترک غذا و نوشیدنی نیست، بلکه یک فرصت برای رشد روحی و معنوی است.