غزل شمارهٔ ۲۹۲۸
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ درونیات انسان و حقیقت‌هایی است که در دل پنهان می‌مانند. شاعر می‌گوید که نمی‌توان احساسات و رازهای درون را از دیگران پنهان کرد، زیرا در دل هر کسی چیزی نهفته است که به صورت گل یا خار نمایان می‌شود. او به افرادی اشاره می‌کند که مانند خفاش‌ها در تاریکی زندگی می‌کنند و نمی‌خواهند مشکلات و رنج‌های خود را آشکار کنند. هرچند ممکن است این افراد تلاش کنند تا رازهایشان را پنهان نگه دارند، اما در نهایت حقیقت خود را نشان می‌دهند. پیام اصلی این است که در نهایت، هیچ چیز نمی‌تواند برای همیشه مخفی بماند و انسان باید با خود و احساساتش صادق باشد.
آنچه در سینه نهان می‌داریدرنیابند تو می‌پنداری؟!
هوش مصنوعی: آنچه را که در دل نهفتهاید، دیگران نمیتوانند بفهمند. بنابراین، چه چیزی تصور میکنید؟
خفته پنداشته‌ای دل‌ها راکه خدایت دهدا بیداری
هوش مصنوعی: دل‌ها را خواب دیدهای، در حالی که خداوند به آنها بیداری خواهد بخشید.
هر درخت آنچه که دارد در دلآن بدیده‌ست گلی یا خاری
هوش مصنوعی: هر درخت آنچه را که در درون خود دارد، مثل گل یا خار، به نمایش میگذارد.
ای چو خفاش نهان گشته ز روزتا ندانند که تو بیماری
هوش مصنوعی: ای کسی که مانند خفاش از نور روز پنهان شدهای تا کسی نبیند که تو دچار مشکل و بیماری هستی.
به خدا از همگان فاش تریگرچه در پیشگه اسراری
هوش مصنوعی: به خدا قسم، هرچقدر هم که از دیگران فاصله داشته باشی، اما در برابر حقایق و رازها، هیچ کس از تو پنهان نیست.
پیش خورشید همان خفاشیگرچه ز اندیشه چو بوتیماری
هوش مصنوعی: به رغم اینکه خفاش در کنار خورشید قرار دارد، اما به خاطر نوع تفکرش شبزندهدار باقی میماند و نمی‌تواند نور را ببیند.
چنگ اگرچه که ننالد دانندکو چه شکل است به وقت زاری
هوش مصنوعی: اگرچه چنگ (ساز) ناله نمیکند، اما همه میدانند که در وقت اندوه چگونه است.
ور بنالد ز غمی هم دانندکو ندارد صفت هشیاری
هوش مصنوعی: اگر کسی از دلی دردمند ناله کند، میدانند که او انسانی آگاه نیست.