غزل شمارهٔ ۳۰۰۲
هوش مصنوعی: این شعر به نام "غزل" به توصیف احساسات و حالاتی عمیق می‌پردازد. شاعر از یک مه و ستاره (نماد زیبایی و نور) می‌خواهد که خیمه و خرگه را پرنور کند و از آتش وجود خود سخن می‌گوید. او به ناپایداری و سردی احوال دیگران اشاره دارد و پرسش‌هایی درباره‌ی آتش عشق و انتظار مطرح می‌کند. همچنین به ارتباط عمیق بین دل و عشق و جستجوی حقایق روحی اشاره دارد. در نهایت، شاعر از زیبایی و شادی‌هایی که در دل وجود دارد صحبت می‌کند و از دست‌یابی به محبت و حقیقت الهی می‌گوید.
شوری فتاد در فلک ای مه چه شَسته‌ایپرنور کن تو خیمه و خرگه چه شَسته‌ای
هوش مصنوعی: ای ماه، در آسمان شور و هیجان به پا شده است، تو که نور افشان هستی، خیمه و محل زندگی را چه زیبا و درخشان کردهای.
آگاه نیستند مگر این فسردگاناز آتش تو ای بت آگه چه شَسته‌ای
هوش مصنوعی: تنها آن افرادی که از عشق و جذبه تو بیندیشند، میدانند که چگونه آتش احساسات آنها را در بر گرفته است. این کسانی که در عشق شکست خوردهاند، از شدت حرارت عشق تو آگاهاند، اما دیگران نمیدانند چه دردی دارد.
آتش خوران ره به سر کوی منتظربا مردمان زیرک ابله چه شَسته‌ای
هوش مصنوعی: آتشنشانی در راهی که به طرف کوی محبوب میبرد، چه جوابی میتواند به مردمی که زیرک و نادان هستند بدهد؟
دل شیر بیشه‌ست ولیکن سرش تویدل لشکر حقست و توی شه چه شَسته‌ای
هوش مصنوعی: دل او شجاع و نیرومند است، اما عقل و فکرش در میان سپاه حق و در کنار پادشاه عظیم قرار دارد.
ای جان تیزگوش تو بشنو هم از درونهم ره به توست بر سر هر ره چه شَسته‌ای
هوش مصنوعی: ای جان باهوش، از درون خود نیز بشنو، زیرا هر مسیر به تو میرسد، هر جا که بروی.
هین کز فراخنای دلت تا به عرش رفتهیهای وصل و خنده و قهقه چه شَسته‌ای
هوش مصنوعی: ای دل، دیدهام که صدای شاد و خندههایت از عمق وجودت به عرش آسمانها میرسد، چه زیبا و ناب است این احساس وصل و شادی که از تو ساطع میشود.
دی بامداد دامن جانم گرفت دلکان جان و دل رسید تو آوه چه شَسته‌ای
هوش مصنوعی: دیشب در صبح زود، جانم به شدت به دل وابسته شد؛ زیرا آن دل و جان به تو رسیدهاند. آنگاه تو چه زیبا و آرام هستی!
دولاب دولتست ز تبریز شمس دیندرزن تو دست‌ها و در این ره چه شَسته‌ای
هوش مصنوعی: دولت و موفقیت از تبریز آغاز شده و دستهایت را بکار بزن تا در این راه چقدر زحمت کشیدهای.