غزل شمارهٔ ۳۱۵۰
هوش مصنوعی: این poema بیان عشق و ارادت شاعر به معشوقش است. شاعر خود را مرید و غلام معشوق می‌داند و احساس می‌کند که دلش به سوی او می‌تپد. او می‌گوید که حتی اگر در ظاهر ناپاک و بدخصلت باشد، به خاطر وجود معشوق شاکر است. شاعر تاکید می‌کند که همه چیز در این دنیا به خاطر محبوبش زیبا و ارزشمند است و هر ذکر و یادش فقط از اوست. این شعر نشان‌دهنده عشق عمیق و پیوند روحی بین عاشق و معشوق است.
من مرید توَم مراد تویمن غلامم چو کیقباد توی
هوش مصنوعی: من پیرو تو هستم و تو آرزوی من هستی. من همچون غلامی وفادار به تو هستم، همانگونه که کیقباد به قدرت و مقامش وفادار بود.
دل مرید تو و تو را خواهدکاین در بسته را گشاد توی
هوش مصنوعی: دل عاشق تو را میخواهد و به همین خاطر امیدوار است که تو در این در بسته، کلیدی برای گشایش پیدا کنی.
خاک پای توام ولی امروزگردم اندر هوا که باد توی
هوش مصنوعی: من خاک پای تو هستم، اما امروز در هوا مانند گردی در حال پروازم که به بادت وابستهام.
زهد من می جهاد من ساغرچو مرا زهد و اجتهاد توی
هوش مصنوعی: من هرچند زاهد و وارستهام، اما در مینوشی شبیه جنگجو هستم؛ زیرا زهد و تلاش تو مانند ساغر برای من است.
گرچه من بدنهاد و بدگهرمشاکرم چون در این نهاد توی
هوش مصنوعی: اگرچه من از نظر روحی و نژادی نقصهایی دارم، اما از اینکه در این جهان به وجود تو هستم، سپاسگزارم.
ور نهادی که تو کنی برداشتخوش بود چون همه مراد توی
هوش مصنوعی: اگر آنچه تو میکنی به دلخواه و خواستهات باشد، خوشایند است، زیرا تمامی هدف تو در آن نهفته است.
زهر باده شود چو جام تویظلم احسان شود چو داد توی
هوش مصنوعی: زمانی که بادهات زهرآلود شود، در عین حال، جامت میتواند شادیآور باشد و اگر احسان تو در بستر ظلم قرار گیرد، باز هم میتواند به داد و کمک تبدیل شود.
بس کنم ذکر تو نگویم بیشذکر هر ذکر و یاد یاد توی
هوش مصنوعی: دیگر از یاد تو سخن نمیگویم، زیرا هیچ یاد و ذکر دیگری به اندازه تو برایم اهمیت ندارد.