غزل شمارهٔ ۳۱۵۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تمثیل از نقش‌نگاری و آفرینش می‌پردازد و بیان می‌کند که خداوند، به عنوان خالق، کار اصلی را انجام می‌دهد و انسان‌ها تنها در نقش آن‌ها به وجود آمده‌اند. او به قدری به قدرت و عنایت خداوند اعتماد دارد که می‌گوید نیازی به یاری دیگران نیست. شاعر همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که اگر بپرسند که انسان چه صورتی باید داشته باشد، باید همان را بگویند که خداوند او را آفریده است. در نهایت، شاعر به بحث عشق و وابستگی نیز اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر خداوند او را به شکل و جانش تغییر دهد، به او وابسته خواهد بود. به طور کلی، این شعر به توحید و ارتباط معنوی انسان با خالقش می‌پردازد.
رو، مسلم تراست بی‌کاریچونک اندر عنایت یاری
هوش مصنوعی: چهرهات نشان می‌دهد که بیکار نیستی، زیرا در حمایت و لطف دیگران قرار داری.
نقش را کار نیست پیش قلمآن قلم را چه حاجت از یاری؟
هوش مصنوعی: نقش، نیازی به کار ندارد و قلم هم به هیچ کمکی احتیاجی ندارد.
همچو بت باش پیش آن بتگرکه همه نقش و رنگ ازو داری
هوش مصنوعی: در برابر کسی که تمام زیباییها و ویژگیهای تو به او وابسته است، باید همانند یک بت بایستی و نشان بدهی که چقدر تحت تأثیر او هستی.
گر بپرسد، چه صورتت باید؟گو: « همان صورتی که بنگاری »
هوش مصنوعی: اگر بپرسد چه ظاهری داری، بگو: «همان ظاهری که خودت میبینی.»
گر مرا تن کنی، تو جان منیور مرا دل کنی، تو دلداری
هوش مصنوعی: اگر با من بدی، تو نفس من خواهی بود و اگر از من دوری کنی، تو مایه آرامش قلبم هستی.
لطف گل، خار را تو می‌بخشیچه کند شاخ خار، جز خاری؟
هوش مصنوعی: گل با لطافت و زیباییاش، به خار که نماد درد و رنج است، محبت می‌کند. اما در واقع، خار تنها همان خار است و نمیتواند چیزی جز هندسه خاری خود را نمایان کند. این نشان می‌دهد که محبت و بخشش ممکن است به کسانی که هیچ تغییر مثبتی نمیکنند، تعلق بگیرد، اما آن‌ها همچنان در ذات خود ثابت میمانند.
باده ده، باده خواهمان کردیکه حرامست با تو هشیاری
هوش مصنوعی: به من شراب بده، چون شراب باعث بیهوشی است و با تو، هوشیار بودن حرام است.