غزل شمارهٔ ۳۱۷۶
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع آشتی و صلح می‌پردازد و با استفاده از تمثیل‌ها و تصاویر مختلف به ارتباط و همزیستی اشاره می‌کند. شاعر از آشتی بین عناصر مختلف طبیعت، مانند گلابی و سرکه، و همچنین آشتی در زندگی انسان‌ها و در نهایت در سطح کیهانی صحبت می‌کند. او به تأثیرات مثبتی که آشتی و صلح می‌تواند بر جهان و موجودات داشته باشد، اشاره می‌کند و از اهمیت این اصل در زندگی و روابط انسانی می‌گوید. در پایان، شاعر به بار معنوی آشتی و نقش آن در کاهش خصومت‌ها تأکید می‌کند و از لزوم آن در زندگی روزمره سخن می‌گوید.
کردم با کان گهر آشتیکردم با قرص قمر آشتی
هوش مصنوعی: من با آن جواهری که در دل دارم، آشتی کردم، و همچنین با آن ماه گردی که در آسمان میدرخشد، صلح و دوستی برقرار نمودهام.
خمرهٔ سرکه ز شکر صلح خواستشکر که پذرفت شکر آشتی
هوش مصنوعی: خمرهای که پر از سرکه بود، از شکر خواست که با هم به صلح برسند. شکر هم این درخواست را قبول کرد و رابطهای آشتیجویانه برقرار کردند.
آشتی و جنگ ز جذبهٔ حق استنیست ز دُم، هست ز سر آشتی
هوش مصنوعی: صلح و درگیری ناشی از جذبه الهی است، نه بر اساس تصمیم من؛ بلکه این وضعیت به خاطر سر آشتی و دوستی است.
رفت مسیحا به فلک ناگهانبا ملکان کرد بشر آشتی
هوش مصنوعی: ناگهان مسیحا به آسمان رفت و با فرشتگان، انسان‌ها را به صلح و آرامش دعوت کرد.
ای فلک لطف، مسیح تومگر بکنی بار دگر آشتی
هوش مصنوعی: ای آسمان، اگر تو لطف کنی و دوباره به مسیح من نزدیک شوی، میتوانیم آشتی کنیم.
جذبهٔ او داد عدم را وجودکرده بدان پیه نظر آشتی
هوش مصنوعی: عشق و جذبهٔ او باعث شده که چیزی که هیچ بود، به وجود آید و در این بین، نگاه او هم به نوعی به صلح و آشتی میانجامد.
شاه مرا میل چو در آشتیستکرد در افلاک اثر آشتی
هوش مصنوعی: پادشاه، خواستهاش که همان آشتی و صلح است، بر زمین و آسمان تأثیر گذاشته و باعث ایجاد صلح و آرامش در همه جا شده است.
گشت فلک دایهٔ این خاکدانثور و اسد آمد در آشتی
هوش مصنوعی: زمانه، مانند دایهای است که از این زمین محافظت می‌کند و حالا دو نشانه آسمانی، یعنی ثور و اسد، به توافق رسیدهاند.
صلح درآ، این قدر آخر بدانککرد کنون جبر و قدر آشتی
هوش مصنوعی: به آرامی بیا و بدان که اکنون زمان آشتی و صلح فرا رسیده است و دیگر نیازی به جنگ و دعوا نیست.
بس کن کین صبح مرا، دایمستنیست مرا بهر سپر آشتی
هوش مصنوعی: دیگر بس کن، این صبح و روز من دائمی نخواهد بود و من نیازی به وسیلهای برای آشتی ندارم.