غزل شمارهٔ ۳۱۷۸ - مولانا

در دل من پردهٔ نو می‌زنیای دل و ای دیده و ای روشنی

پرده تویی وز پس پرده توییهر نفسی شکل دگر می‌کنی

پرده چنان زن که به هر زخمه ایپردهٔ غفلت ز نظر برکنی

شب منم و خلوت و قندیل جانخیره که تو آتشی یا روغنی

بی‌من و تو، هر دو تویی، هر دو منجان منی، آن منی، یا منی

نکتهٔ چون جان شنوم من ز چنگتنتن تنتن، که تو یعنی تنی

گر تنم و گر دلم و گر روانشاد بدانم که توام می‌تنی

از تو چرا تازه نباشم؟! که توتازگی سرو و گل و سوسنی

از تو چرا نور نگیرم؟! که توتابش هر خانه و هر روزنی

از تو چرا زور نیابم؟! که توقوت هر صخره و هر آهنی