بخش ۱۱۳ - در بیان آنک نادر افتد کی مریدی در مدعی مزور اعتقاد بصدق ببندد کی او کسی است و بدین اعتقاد به مقامی برسد کی شیخش در خواب ندیده باشد و آب و آتش او را گزند نکند و شیخش را گزند کند ولیکن بنادر نادر
هوش مصنوعی: این ابیات به بررسی مفهوم حقیقت و دروغ می‌پردازد. شاعر به نادر طالب اشاره می‌کند که با نیت نیک به جایی می‌رسد، هرچند که ممکن است ظاهرش گمراه‌کننده باشد. سپس به مسأله نماز اشاره می‌کند و می‌گوید هرچند ممکن است نمازش نادرست باشد، اما قصد او نیک است. در ادامه، شاعر تفاوت‌های بین ادعا و واقعیت را به تصویر می‌کشد و به قحطی‌های متفاوت (قحطی جان و قحطی نان) اشاره می‌کند. در نهایت، از این می‌گوید که چرا باید همانند مدعیان پنهان‌کار رفتار کنیم، در حالی که می‌توانیم به حقیقت زندگی‌کردن بپردازیم.
لیک نادر طالب آید کز فروغدر حق او نافع آید آن دروغ
هوش مصنوعی: اما گاهی افراد نادری پیدا میشوند که از زینت و زیبایی حقیقت بهرهمند شوند و دروغی به نفع آنها نیست.
او به قصد نیک خود جایی رسدگرچه جان پنداشت و آن آمد جسد
هوش مصنوعی: او با نیت خوب و درست خود به جایی می‌رسد، حتی اگر در ابتدا جانش را در خطر بیند. در نهایت، آن نیت خوب به او کمک می‌کند.
چون تحری در دل شب قبله راقبله نی و آن نماز او روا
هوش مصنوعی: زمانی که در دل شب به سمت قبله مینگری، اگرچه قبله را به درستی نمیبینی، اما نمازی که به جا میآوری، پذیرفته است.
مدعی را قحط جان اندر سرستلیک ما را قحط نان بر ظاهرست
هوش مصنوعی: مدعیها در دل خود کمبود احساس و معنویت دارند، اما برای ما، کمبود معیشت و نان به وضوح محسوس است.
ما چرا چون مدعی پنهان کنیمبهر ناموس مزور جان کنیم
هوش مصنوعی: چرا باید مانند مدعیان پنهان‌کار عمل کنیم؟ برای حفظ آبرو و اعتبار خود، جانمان را به خطر بیندازیم؟