بخش ۵۴ - حکایت آن شخص کی در عهد داود شب و روز دعا می‌کرد کی مرا روزی حلال ده بی رنج

هوش مصنوعی: شاعری در زمان داوود نبی همیشه دعا می‌کرد که خداوند به او ثروتی بدون زحمت عطا کند. او احساس می‌کرد که به خاطر کاهلی‌اش، نمی‌تواند به دستاوردهایی برسد. او به دیگران می‌نگریست و می‌خواست که بدون تلاش، روزی به او برسد. مردم به او می‌خندیدند و او را به خاطر طمع‌ورزی‌هایش مسخره می‌کردند، زیرا به خوبی می‌دانستند که برای بدست آوردن روزی باید تلاش کرد و کار کرد. او به کشف معجزات داوود نبی و نعمت‌های بی‌شماری که نصیب او شده بود اشاره می‌کند، در حالی که خودش به دنبال آسانی در زندگی بود. سرانجام، او معروف شد اما همچنان در جستجوی برآورده شدن آرزوهایش بدون تلاش باقی ماند.