بخش ۶۳ - در جامهٔ خواب افتادن استاد و نالیدن او از وهم رنجوری
هوش مصنوعی: در این متن شاعر از بی‌توجهی به احساسات و افکار خود سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که وقتی به چیزی می‌اندیشد، درد و رنجی به سراغش می‌آید و او را از نظر روحی رنجور می‌کند. به نظر می‌رسد که او در تقلای پذیرش یک حقیقت درونی است که می‌تواند او را رنج دهد، اما به آن اعتراف نمی‌کند. در عین حال، تصاویری از کودکان به نمایش می‌گذارد که در حین درس خواندن، از این ماجرا بی‌خبر هستند. در نهایت، او به نتیجه می‌رسد که خود و دیگران به دلیل وضعیت بدی که در آن هستند، باید به خودشان نگاه کنند و به ریشه مشکلاتشان پی ببرند.
جامه خواب آورد و گسترد آن عجوزگفت امکان نه و باطن پر ز سوز
هوش مصنوعی: عجوزهای لباس خواب آورد و آن را روی زمین پخش کرد. او گفت که ممکن نیست و دلش پر از آتش و اشتیاق است.
گر بگویم متهم دارد مراور نگویم جد شود این ماجرا
هوش مصنوعی: اگر بگویم که من متهم هستم، ممکن است همچنان خودم را درگیر این موضوع کنم، ولی اگر سکوت کنم، میتوانم از این مشکل دوری کنم و قضیه حل خواهد شد.
فال بد رنجور گرداند همیآدمی را که نبودستش غمی
هوش مصنوعی: تعبیر بد می‌تواند موجب ناراحتی و رنجش انسان شود، حتی اگر او در آن لحظه غمی نداشته باشد.
قول پیغامبر قبوله یفرضان تمارضتم لدینا تمرضوا
هوش مصنوعی: اگرچه به ظاهر بیمار میشوید، اما اگر به ما بیایید، همگی به سلامت میرسید.
گر بگویم او خیالی بر زندفعل دارد زن که خلوت می‌کند
هوش مصنوعی: اگر بگویم او تنها در خیال است، باید بگویم که او تأثیرگذاری دارد، زیرا او در تنهایی خود به فعالیت و عملکرد میپردازد.
مر مرا از خانه بیرون می‌کندبهر فسقی فعل و افسون می‌کند
هوش مصنوعی: مرا از خانه بیرون می‌کند به خاطر رفتار ناپسند و افسونگری که دارد.
جامه خوابش کرد و استاد اوفتادآه آه و ناله از وی می‌بزاد
هوش مصنوعی: او را در خواب فرو برد و استاد از حال رفت، به طوریکه ناله و آه از او برمیخواست.
کودکان آنجا نشستند و نهاندرس می‌خواندند با صد اندهان
هوش مصنوعی: کودکان در آنجا نشسته بودند و به طور پنهانی درس می‌خواندند و بیصدا درس می‌خواندند.
کین همه کردیم و ما زندانییمبد بنایی بود ما بد بانییم
هوش مصنوعی: ما همه این کارها را کردیم و حالا در زندان هستیم، مشخص است که این نتیجهای است از تصمیمات نادرستی که گرفتیم.