بخش ۱۰۱ - تصورات مرد حازم
هوش مصنوعی: در این بیت‌ها، شاعر به توصیف وضعیتی می‌پردازد که انسان‌ها به مانند قربانیانی در دست سرنوشت (شیر قضا) قرار دارند. او به طور خاص به ترس مردم از فقر اشاره می‌کند و می‌گوید که این ترس آن‌ها را به شدت مضطرب کرده است. علت این اضطراب، تلاش بی‌وقفه‌شان برای تأمین معیشت و حفظ هستی خود است. شاعر در انتها تأکید می‌کند که اگر مردم به جای ترس از فقر، به عنوان منبعی برای غنا و ثروت نگاه کنند، می‌توانند گنج‌های درون خود را کشف کنند.
آنچنانک ناگهان شیری رسیدمرد را بربود و در بیشه کشید
هوش مصنوعی: ناگهان شیری ظاهر شد و مرد را به سرعت از جایش بلند کرد و به داخل جنگل برد.
او چه اندیشد در آن بردن ببینتو همان اندیش ای استاد دین
هوش مصنوعی: او در مورد آنچه که میبرد، چه فکر می‌کند؟ تو نیز به همان موضوع فکر کن، ای استاد دین.
می‌کشد شیر قضا در بیشه‌هاجان ما مشغول کار و پیشه‌ها
هوش مصنوعی: سرنوشت و تقدیر مانند یک شیر در جنگل به جان ما حملهور میشود و ما در این میان مشغول کار و فعالیتهای خود هستیم.
آنچنانک از فقر می‌ترسند خلقزیر آب شور رفته تا به حلق
هوش مصنوعی: مردم به اندازهای از فقر وحشت دارند که برای دوری از آن، حتی به عمق دریا هم میروند و خود را در معرض خطر قرار میدهند.
گر بترسندی از آن فقرآفرینگنجهاشان کشف گشتی در زمین
هوش مصنوعی: اگر از آن چیزی که فقر به وجود میآورد بترسی، گنج‌های زیادی در زمین پیدا میشود.
جمله‌شان از خوف غم در عین غمدر پی هستی فتاده در عدم
هوش مصنوعی: همه آن‌ها به خاطر ترس از غم، در حالتی از غم، به دنبال وجود و هستی هستند ولی در واقع در عدم و نیستی قرار دارند.